Cechy fizyczne
Dalmatyńczyki: gładka sierść, krótki białe futro z czarnymi plamami. Kompaktowe, ale mięśniste ciała – długość równa wysokości w kłębie (48–58 cm / 19–23 cale). Długa, kątowa twarz z jednolitym nosem. Okrągłe, cienkie uszy usiedlone wysoko. Cienki ogon, zwężający się do punktu, wygięty do góry bez zakręcania nad grzbiet. Czystorodne: oczy niebieskie lub brązowe, waga ok. 25 kg (55 lbs) dorosłe.
Ruch
Potężne tylne nogi → szybkość. Nie dobre psy łowieckie, ale dobre psy polowe (gun dogs) – znajdują zwierzynę, którą łowca zabił. Wymagają dużo ruchu. Bieg bez smyczy pozwala osiągnąć granice szybkości i wytrzymałości. Bez ruchu: destrukcyjni i nieszczęśliwi.
Zachowanie
Nie zostawiaj dalmatyńczyka sam na dworze. Pragną ciągłej interakcji. Przy dobrej opiece: wychodni, lojalni, sprytni. Właściciel musi używać twardego głosu, by powstrzymać wczesne znaki upartości i nieposłuszeństwa. Reputacja dobrych psów rodzinnych, ale zazwyczaj zbyt aktywni dla rodzin z maluchami/niemowlakami. Dalmatyńczyki będą wyrywać, szczekać, niszczyć mienie, dopóki nie dostaną uwagi.
Zdrowie
Ogólnie czyste i aktywne, ale dalmatyńczyki mają przewlekłe problemy zdrowotne:
- Alergia na włókna syntetyczne w dywanach, pokrowcach mebli
- Genetyczna skłonność do głuchoty
- Mutacja genetyczna → podwyższony kwas moczowy w moczu → kamienie pęcherza → operacja
Podsumowanie: Dalmatyńczyk to pies dla aktywnych, doświadczonych właścicieli, którzy dadzą mu pracę, trening, ruch i bliskość. Nie dla osób pracujących całe dni poza domem.