Chow Chow to starożytna rasa północnochinska o unikalnych cechach: lwi wygląd i niebiesko-czarny język. Średniej wielkości, potężny, solidny, bemusculowany, ciężka budowa kości. Pierwotnie pies roboczy wszechstronny, dziś głównie towarzysz człowieka.
Historia
Jedna z najstarszych ras. Artyfakty (rzeźby, ceramika) z dynastii Han – istnienie w Chinach 206 p.n.e. – 22 n.e. Chow: polowanie, pasterstwo, ciągnięcie, ochrona domu. Wojenne plemią mongolskie – pies strażniczy. W razie potrzeby – źródło mięsa i futra.
Wygląd
Solidna budowa, profil kwadratowy. Szeroka czaszka, małe trójkątne uszy z zaokrąglonymi końcami. Bardzo gęste, podwójne futro – szczególnie grube na szyi. Kolory: ciemnobrązowy, czarny, niebieski, cynamonowy, kremowy. Oczy głęboko posadzone, migdałowate. Grube, zakręcone futrzane ogon leżący na grzbiecie. Silne linienie w cieplejsze pory roku. Najbardziej unikalna cecha: niebiesko-czarny język.
Temperament
Dobre maniery, inteligentna rasa, popularna jako pies domowy. Instynkty ochronne wobec obcych. Konieczna gruntowna socjalizacja (ekstensywna ekspozycja na przyjacielskich ludzi) w młodości – zapobieganie agresji. Dominująca natura – potrzebują twardej, konsekwentnej autorytetu i treningu jako szczeniaki. Samce i suki mniej napięci niż te same płci. Ale nie rzadkie: wiele chowów tej samej płci żyje spokojnie razem.
Zdrowie
Przewidywana długość życia: ~15 lat. Wrażliwi na upał, ale mogą żyć w domu lub na dworze w chłodniejszej pogodzie. Skłonni do entropionu (drażnienie oka od wady powieki), dysplazji bioder, raka żołądka, gorący plamy (hot spots), infekcji uszu. Dość nieaktywni, ale ruch konieczny dla zdrowia i rozwoju. Codzienny spacer wystarczy, by zapobiec problemom behawioralnym.