Członek grupy Toy (miniaturowych), Pomerania to mały, towarzyski pies o wyglądzie przypominającym lisica. Ponieważ nie lubią one gry brutalnych, ale kochają uwagę, mogą być dobrymi psami dla starszych osób żyjących samych, ale zazwyczaj nie nadają się do rodzin z małymi dziećmi.
Cechy fizyczne
Jeden z najmniejszych psów z grupy Toy (1,4–3,2 kg), Pomerania ma cuneiformną, lisicowatą głowę, gęstą sierść i uniesiony ogon zakładany na grzbiet. Ich sierść składa się z podsierścia – miękkiego i puszystego – oraz sierści zewnętrznej – długiej i prostej. Mogą występować w wielu kolorach i kombinacjach: czarny, niebieski, czerwony, sabel, pomarańczowy, brindle, kremowy i czekoladowy.
Temperament
Pomeranie są duchowite, odważne, arogancyjne i ciekawskie. Są lojalne wobec właścicieli i terytorialne wobec swojej przestrzeni i rzeczy. Choć dogadają się z innymi zwierzętami w domostwie, w tym kotami, często gonią obce zwierzęta wpadające na ich terytorium. Są wystarczająco aktywne, by cieszyć się codziennymi spacerami, ale też wystarczająco dużo śpią w ciągu dnia, by czuć się dobrze w mieszkaniu, nawet małym. Ze względu na swoją naturę niezależną, nie będą szanować ani wykonywać poleceń kogoś, kogo uważają za niżej ustalonego, dlatego ważne, by właściciele byli konsekwentni w dyscyplinie i od razu pokazali, kto rządzi.
Inteligencja
Badanie AKC umieściło Pomeranię na 23. miejscu z 79 ras pod kątem inteligencji. Potrafią uczyć się komend i trików, chodzić na smyczy i robić potrzeby na zewnątrz, ale potrzebują ciągłych przypomnień, by te nauki utwierdziły się. Trening w kącie (crate training) zaleca się przy uczyciu czystości, a zakaz szczekania należy powtarzać często, by zapobiec szczekaniu na każdy dziwny dźwięk lub widok.
Długowieczność i zdrowie
Zazwyczaj Pomeranie są zdrowymi psami, żyjącymi do 16 lat. Mogą jednak cierpieć na poważne problemy ze zębami. Jeśli nie czyści się ich i nie dba o nie prawidłowo, zęby mogą wypadać w młodości lub rozwijać się choroby dziąseł, prowadzące do innych problemów. Pomeranie są również bardziej narażone na napady padaczkowe niż wiele innych ras, które mogą towarzyszyć hipoglikemii lub padaczce idiopatycznej.