Znany z przyjaźni, łagodności, łatwości w treningu i dobrej natury, labrador retriever to popularna rasa jako pies rodzinny, pies przewodnik lub pies roboczy dla policji i sił zbrojnych. Rasa wymaga dużo ruchu i ma szczególną afinitet do pływania. Lubi gryźć i trzymać przedmioty w paszczy, ale potrzebuje stymulacji; w przeciwnym razie może stać się destrukcyjny w domu, jeśli zostawiony sam na zbyt długo. Labrador pochodzi z Newfoundland, Kanada, i hodowano go do polowania i aportowania ptaków.
Naturalny łowca i aportujący
Labrador trenowano do polowania ze strzelcami i zdobył przydomek „gun dog”. Pierwszy pisemny raport o rasie był w liście odwiedzającego Newfoundland w 1822 r. Podróżny pisał o „małych psach wodnych”, które były preferowane do aportowania, bo ich gładkie, krótkie futra nie zatrzymywały lodowatej wody w chłodną pogodę. Britanski earl z Malmesbury polubił psy i sprowadził kilka do Anglii. W 1887 r. Nazwa „Labrador” przyczepiła się do tych psów, gdy earl pomyłkowo nazwał je swoimi „psami labradorskimi”.
Przyjazna, łagodna dyspozycja
Przyjazne i zrównoważone usposobienie rasy czyni ją preferowanym psem terapeutycznym i przewodnikowym dla niewidomych i niesłyszących. Można go wytrenować do dawania afekcji, pociechy i towarzyszstwa ludziom w szpitalach, domach opieki, domach emerytalnych, więzieniach, instytucjach psychicznych, szkołach – zwłaszcza uczniom edukacji specjalnej – i w stresujących sytuacjach, jak obszary katastrof. Łagodna natura rasy rozciąga się też na inne zwierzęta. W ciekawym przykładzie, w Elephant Sanctuary w Hohenwald, Tennessee, rozwinęła się między słoniem a labradorem międzygatunkowa przyjaźń, w której labrador preferował przyjaźń ze słoniem nad ludźmi i innymi psami w santuarium.
Wyostrzony węch
Nos labradora ma 25-krotnie więcej receptorów węchowych niż ludzie. Dlatego używa się ich do polowania, tropienia, policji i jako psów wykrywających. Labrador może uchwycić nawet fałszywy zapach z dużej odległości. Nos rasy zbudowany jest do doskonałej wydajności, ze szczelinami obok nozdrzy pozwalającymi na większy przepływ powietrza przez nos, promując cyrkulację nad receptorami węchowymi. Labradorzy mogą wywąchać przestępców, narkotyki, broń czy bomby. Niektóre psy służą do znajdowania ludzi zagrzebanych w gruzach po trzęsieniach ziemi, cyklonach lub osuwach.
Duże zjadacze
Jako pies roboczy z dobrym apetytem, rasa ma tendencję do otyłości, jeśli nie dostaje dość ruchu. Szybko rosną i genetycznie skazane na dysplazję biodrową. Szczeniaki labradora powinny jeść dietę przygotowaną dla dużych ras, lub zwykłe karma z mniej niż 25% białka. Dorosłe labratory są szczególnie narażone na groźne dla życia rozszerzenie i skręcenie żołądka. Stan zazwyczaj objawia się psem w różnych stopniach niepokoju: dusznością i puchniętym brzochem. Dzieje się tak, gdy psy jedzą suchą karmę, a ta puchnie w żołądku, gdy pies pije wodę zaraz po jedzeniu. Po wkładaniu porcji suchej karmy do miski, dolej ciepłą wodę do poziomu karmy. Odczekaj 5 minut przed nakarmieniem, by proces wchłaniania/puchnienia odbył się w misce, nie w żołądku psa.
Niezależny streak
Będąc sprytnymi, psy szybko uczą się, ale mogą mieć niezależny streak. Niektóre psy – zwłaszcza te z silnymi cechami aportujących – znudzą się treningiem. Właściciele muszą cierpliwie przekonywać ich w zabawny, ale stanowczy i spokojny sposób, że to, co chce człowiek, jest tak samo zabawne jak gra w wystrzeliwanie.