Australijski pies pastewny to średniej wielkości pies pasterski, zwany też australijskim heelerem, Hall's heelerem i blue heelerem. Ten pies roboczy ma historię pasterstwa bydła, co przełożyło się na inteligentną i energiczną rasę. Europejscy osadnicy w Australii nie mieli wystarczająco wytrzymałej rasy, więc Thomas Hall skrzyżował kollie górskie, dingo i inne gatunki, by uzyskać silną rasę ze staminą do nawigacji w Queensland przy pasterstwie. Dziś australijskie psy pastewne są na całym świecie i dobrze czują się na dużych podwórkach, farmach i ranach.
Cecha fizyczne
Australijski psy pastewne mają 43–51 cm wysokości i ważą 13,5–16 kg. Suyki nieco mniejsze. Nogi mocne, lekko zaokrąglone, łapy z twarde poduszkami ułatwiającą poruszanie się po trudnym terenie. Twarz nieco szeroka z uszkami stojącymi i ciemnobrązowymi oczami. Ogon wisząco nisko i zakrzywiony pod ciało w spoczynku. Krótka sierść nie wymaga dużej pielęgnacji.
Kolorystyka
Dwie odmiany kolorystyczne: czerwona i niebieska. Wszystkie szczeniaki rodzą się białe, ale szybko zyskują kolorystykę. Niebieskie psy mogą być jednolite niebieskie lub mieć niebieskie plamki. Twarze kombinacja niebieskiego, czarnego i lawonowego z czarną maską wokół jednego lub obu oczew. Wewnętrzne strony ud, brzuch, klatka piersiowa i szczęka są lawonowe. Czerwone psy mają czerwone plamki na sierści i podsierściu. Mogą mieć większe czerwone plamy na twarzy i ciele.
Interakcje
Jako pies pasterski, australijski pies pastewny jest ochronny wobec właścicieli i domu. Wczesna socjalizacja ważna, właściciele muszą wcześnie ustanowić dominację. Dogadają się z psami, które uważają za swoje stado, ale obce psy uwaga. Australijski pies pastewny może szczerbiono piętami właścicieli, by ich pasterzyć, co czyni niewytresowanych psów złym wyborem dla rodzin z małymi dziećmi. Są jednak łatwi do treningu i przyjacielscy do starszych dzieci. Obcy są im obojętni, ale z czasem się relaksują.
Temperament
Australijski psy pastewne są enerzywne i żywe, choć wytresowane będą też ostrożne i mądre. Kochają być zajęte: joging, agility, aport, pasterstwo i inne ćwiczenia wymagające wysiłku fizycznego i umysłowego. Dobrze radzą sobie na zawodach i robią dobrych psów terapeutycznych. Nie szczekają dużo, ale potrafią narobić kłopotów, gdy nie są dostatecznie stymulowane. Tennessee Valley Cattle Dog Rescue radzi: „Zawsze pamiętaj: zmęczony pies pastewny to dobry pies pastewny.”