Piebald to niezwykły wzór kolorystyczny u jamników standardowych i miniaturowych („doxie”). Występuje przy krótkich, drąsowych i długich futrach. Ciało głównie białe z małymi plamami 1–2 innych kolorów. Plamy idealnie do 50% futra. Poza kolorem – zwykłe jamniki.
Wariacje
Plamy: duże (krzyże grzbiet/tył) lub niemal całe białe z minutnymi kropkami („ticking”). Kolory: czarny, czerwony, czarno-cierpki, „dapples” (plamy merle). Dapples = czarne plamy na tle błękitnym. Oczy brązowe lub błękitne.
Kontrowersje
Wzór piebald nie jest uważany za idealny per AKC. Choć AKC dopuszcza wiele kolorów/wzorów, piebald nie należy do nich. AKC nie może odmówić rejestracji, ale na wystawach piebalde są karane. Organizacje np. Save the Piebalds.com presują AKC o dodanie do standardu.
Pochodzenie nazwy
„Piebald” pierwotnie u hodowców koni: biały koń z dużymi czarnymi plamami. Inne kolory = skewbald. Hodowcy jamników zmienili znaczenie: biały pies z plamami dowolnego koloru (nawet dwóch). Słowo od soroki (magpie bird).
Historia
Jamniki – psy goniowe, często z wzorami piebald/białymi z lekkim tickingiem. W Europie końca 1800 r. piebald normalne, nazywane „czerwony i biały”, „czarny i biały” itd. 1900 r. termin „piebald” dla jamnika w Anglii.
Ciekawostki
Decyzja sędziego na wystawie ostateczna, mimo zaleceń AKC. Dyswalifikacja tylko przy problemach koordynacji/wadach nóg. Kilka piebald jamników wygrało klasy w USA, mimo braku standardu. Dozwolone na wystawach w Kanadzie i Japonii.