Mały, ale zuchwały – norfolk teriery zasłużyły na opis „idealnych demonów” w polu. Mierząc poniżej 30 cm w kłębie, należą do najmniejszych terierów roboczych. Mimo swej zuchwałości i umiejętności w terenie, słyną z równowagego usposobienia, co czyni je dobrymi psami towarzyszącymi.
Historia
Angielscy hodowcy psów myśliwskich wyhodowali norfolk teriera pod koniec XIX wieku do polowania na szczury i inne szkodniki oraz wypychania lisów z nor podczas polowań. Krzyżowali lokalne teriery z jorkshirem, cairnem i irish terierem. Znany wczesny hodowca Frank „Roughrider” Jones krzyżował teriery robocze z stajni w Cambridge, Market Harborough i Norwich. Angielski Kennel Club uznał jego rasę za norwich teriera w 1932 r., a Amerykański Kennel Club – w 1936 r.
Cechy
Norfolk teriery osiągają 25 cm wysokości w kłębie i ważą 4,5–5 kg. Ich ciała są kompaktowe i zwarte, z mocnymi, krótkimi nogami pozwalającymi na kopanie. Posiadają twardą, drżącą, prostą sierść w kolorach rudym, pszenicznym, grizzle lub czarno-żółtym. Charakterystyczne są jaskrawe, czujne oczy i uszy w kształcie litery V, wiszące.
Funkcja
Początkowo norfolk teriery (podobnie jak norwich teriery) służyły do polowania i zabijania szkodników oraz gonienia lisów do nor. Ich małe, zwarte ciała pozwalały im wkradnąć się do nor i wypchnąć lisa. Teriery te były też trenowane do polowania w stada. Niektórzy myśliwi wciąż z nich korzystają, ale większość trafiła do domów jako psy towarzyszące.
Pominięcia
Przed latami 60. norwich terier i norfolk terier uznawano za tę samą rasę. Przed podziałem klasyfikacji przez angielski i amerykański Kennel Club, norfolk terier nazywano „norwich terierem z wiszącymi uszami”. Obie rasy mają wspólne korzenie, ale norwich teriery mają uszy stojące.
Wskazówki
Norfolk teriery żyją 12–14 lat. Jako psy robocze potrzebują regularnego ruchu – codzienny spacer zapobiegnie kopaniu w ogrodzie. Sierść wymaga regularnego czesania i grzebienia, rzadko trzeba ją ciec.
Ostrzeżenie
Norfolk teriery są stosunkowo wolne od chorób genetycznych, ale niektóre cierpią na dziedziczną chorobę serca – chorobę dwuklapanową. Psy hodowlane powinny mieć certyfikat o braku tej choroby. Norfolki mogą też być trudne w nauce czystości.