Wszystko o pomeranianach

Pomeranian to mały, puszysty pies przypominający lisicę. Inteligentny, cieszy się afektem. Jedna z najbardziej niezależnych ras z grupy toy. Energetyczny, ciekawy, chętny do nauki. Łatwo uczy trików i zdaje egzaminy posłuszeństwa.

Historia

Wyhodowano w Prusach, pochodzenie od rasy Spitz (pasła owce w Europie). Pierwsze pomeranie były większe – do 13,5 kg (30 lbs). W XIX w. Królowa Wiktoria zaczęła hodować mniejsze – od tamtej pory 1,8–2,3 kg (4–5 lbs). Rasa świetna na wystawach i towarzysząca – doskonale strażniczy, agility, triki.

Cechy

Ciemne, migdałowate oczy, mała budowa, pełna, puszysta sierść. Kolory: biały, kremowy, czerwony, pomarańczowy, brązowy, czarny. Niektóre dwukolorowe: biało-czarne lub brązowo-białe. Ogon delikatnie zakrzywiony, leży na pośladkach i boku. Podszewka linieje min. 2x rocznie, ale ciągle linieje.

Rozmiar

Wysokość: 18–30 cm (7–12 cali), waga: 1,3–3,2 kg (3–7 lbs). Mała postawa – nie może ważyć więcej. Zbalansowana dieta korzystna.

Rozważania

Życie do 15 lat. Długa, pełna sierść = codzienne czesanie, regularna pielęgnacja (filce, węzły). Aktywne – codzienne spacery. Zdrowie: wysuwające się różyczki kolanowe, problemy serca, skóra, infekcje oczu. Wczesna utrata zębów – weterynarze zalecają suchą karmę. Noworodki bardzo kruche, suki mogą potrzebować cesarskiego cięcia. W podeszłym wieku: wypadanie sierści, łysiny.

Profilaktyka

Szczekanie. Małe psy często szczekają do drzwi/dźwięków. Naucz od razu: max 1–2 szczekania.
Zespół małego psa (Small Dog Syndrome). Gdy właściciel pozwala psu być liderem stada → agresja, posesywność, zazdrość. Profilaktyka: wczesna socjalizacja, nauka zachowania przy gościach.