Bearded Collie, potocznie „Beardie”, to efekt krzyżowania polskiego owczarka nizinnego (zawiezionego do Szkocji) z rodzimymi farmowymi kollami Szkockich Gór w XVI wieku. Przez wieki ta skacząca kula zamatonowatej sierści i energii była pomocnikiem pasterza – goniła i zgromadzała owce zboczone na skałkowatym, niebezpiecznym terenie. Rasa zawsze była psem roboczym i nie przyciągała uwagi, aż w 1959 r. Beardie wygrał brytyjskie mistrzostwo psów. Od tamtej pory rasa stała się powszechna w chłodnych klimatach świata, bo pies został stworzony do mrozów. Oto przewodnik rozpoznawania Bearded Colliego.
Czego będziesz potrzebować
- Pies
- Własne oczy
Instrukcje
-
Identyfikacja Bearded Colliego
Krok 1: Spójrz na sierść – to najbardziej oczywista cecha. Pies ma niesamowicie gęste i poszatkowane zewnętrzne futro: drętwiste, wodoodporne. Poniżej gęste, miękkie podfutro izolujące i zatrzymujące ciepło. U większości Beardiów futro praktycznie zasłania wszystkie rysy – chyba że pies jest roboczym owczarkiem lub psem wystawowym, wtedy jest stryżony krótko dla higieny i widoczności. Kolor zależy od pory roku: lato – lśnienie, brąz, błękit, szarość; zima – czarność, brąz, błękit, ciemny cynamon.
-
Krok 2: Oceń rozmiar i sylwetkę. Średni Beardie to ok. 60 cm u kąta łopatkowego i 20–23 kg (45–50 funtów). Mimo wagi, psy są chude, z dużą mięśniowośćą górnych partii nóg. Ogon prawie dotyka ziemi i odróżnia się od futra tylnego końca tylko ciągłym machaniem. Nogi są krótsze niż się spodziewa się, przez co pies wydaje się długociał.
-
Krok 3: Sprawdź głowę. Duża i ciężka czaszka, nieproporcjonalna do ciała. Pysk szeroki i krótki, z płaskim czarnym nosem. Zęby duże, naturalnie stuplane – uważane za cechę, by pies nie ranił owcę przy łapaniu. Oczy głębokie, szeroko ustawione, często w kolorze futra. Uszy blisko głowy, wiszące do przodu nad czaszką. Jeśli pies pasuje – to na pewno Bearded Collie.