Identyfikacja pasożyta
Kleszczowice (whipworms) – wewnętrzne pasożyty wklejające się w ściany grubego jelita, żywiące się krwią i tkankami psa. Bez leczenia rozmnazają się latami. Mniejsze pasożytowanie – niewielkie skutki; duże – silne odwodnienie i anemię, oba groźne dla życia.
Kleszczowice (zazwyczaj <2 cale / 5 cm) to najmniejsze z 4 głównych pasożytów jelitowych psa. Kształt bicza: wąska głowa, szerszy ogon. Najczęstszy gatunek: Trichuris vulpis. Pies po kontakcie z glebą zarażoną jajami – lizie się, połyka jaja, które wylęgują w cienkim jelicie. Po ok. tygodniu larwy wędrują do grubego jelita, przyczepiają głową do ściany i ssą krew/składniki.
Skutki
- Stan zapalny i utrata krwi w grubym jelicie.
- Duże pasożytowanie -> przewlekłe krwiste biegunki -> anemia i odwodnienie.
- Mogą naśladować chorobę Addisonsa (utrata soli, odwodnienie wymagające kropli dożylnych) – usunięcie robaków odwraca stan.
- Utrata składników -> utrata wagi, słaba kondycja sierści.
- Czasem robaki przebijają ścianę jelita -> silny stan zapalny.
Leczenie
Podejrzenie kleszczowic -> weterynarz. Próba kału może nie wykryć jaj (nie odkładają ich ciągłe). Drugi test, jeśli pierwszy negatywny, ale objawy sugerują – weterynarz może zalecić leczenie od razu. Zależnie od stanu: hospitalizacja lub leki na robaki.
Profilaktyka
Kleszczowice przetrwają w środowisku do 5 lat (gleba z fekaliami zainfekowanych psów). Unikaj miejsc z glebą i wieloma psami. Leki prewencyjne (weterynarz) na kleszczowice i robaka sercowego. Czyść ogród z fekalii, kąp pies po zabawie na zewnątrz – usuń jaja z sierści.