Wchlanianie to celowe sparowanie blisko spokrewnionych psów, by "zamrozić" pożądaną cechę rasy – kształt głowy, kolor sierści, szerokość barków. Czasem wzmacnia rasę, ale przy nadmiernym stosowaniu defekty genetyczne replikują się, stając się powszechne – szceniata są mniejsze, słabsze, chęziej chorują.
Wady wrodzone
W miocie wchlaniańskiej szceniata mogą mieć oczywiste wady fizyczne: niesymetrię (oko, ucho, noga mniejsze lub inaczej ułożone), skręcone lub brakujące ogony, powiększone głowy, rozszczep podniebienia. Wynika to z tego, że ten sam gen recesywny występuje u obojga rodziców – znacznie bardziej prawdopodobne przy bliskim spokrewnieniu.
Wielkość
Wchlanianie powoduje niską płodność – mniejsze mioty, niższa waga urodzeniowa. Szceniata wolniej rosną, a jako dorośli są mniejsze. Przy ciągłym wchlanianiu cecha nasila się – każde pokolenie ma mniejsze mioty i szceniata. Są też mniej witalne. Aby przywrócić standardowe wymiary, trzeba krzyżować z większymi, niespokrewnionymi psami.
Choroby
Recesywny geny łączą się, dając wysokie ryzyko stanów przewlekłych: choroby serca, niewydolność oddechowa, guzy, raki. Wady serca częstsze. Wchlanianie obniża odporność – częste przeziębienia i infekcje. Niektóre szceniata mają tak małą odporność, że giną w pierwszych tygodniu życia, zanim zdążą dostać szczepionki.
Specyficzne dla rasy
Niektóre rasy są wrażliwe na konkretne choroby. To, co nadaje rasie wygląd, może ją też zachorować. Kavalier king charles spaniel – syringomielia (czaszka za mała na mózg). Owczarek niemiecki – dysplazja biodrowa. Buldog angielski – genetyczne problemy z biodrami, sercem, skórą, oddechem.