Kaninowy rotawirus (CRV) czasem powoduje biegunkę i dolegliwości jelitowe u szczeniąt do 12 tygodni. Ten dwuniciowy wirus wywołuje stan zapalny jelit. Psy dorosłe mogą być zainfekowane, ale nie chorować. W ciężkich przypadkach CRV może skutkować poważną dysfunkcją ścian jelit.
Przenoszenie
CRV przenosi się drogą wątrobowo-jelitową (częsteczkami wirusowymi w kale). Psy z niedorozwinionym lub słabym układem odpornościowym są narażone. Zainfekowany pies wydala wirusy w kale. Inny pies pobiera je ustem. W kwasach żołądkowych cząsteczki atakują komórki na włoskach (włoski wyklejające jelita). Zainfekowane komórki puchną i wyginają. Gdy włoski kurczą się i obumierają – powstają dolegliwości jelitowe. Krótka choroba ustępuje, gdy nowe komórki zastępują zainfekowane.
Objawy
Łagodna do umiarkowanej wodnista biegunka u szczeniąt. Może być: spadek apetytu, chudnięcie, niechęć do jedzenia, apatia. Przy ciężkim przebiegu – śmierć z odwodnienia.
Diagnoza
Weterynarz: test laboratoryjny z próbkami tkanek lub mikroskopowe badanie kału. Test ELISA (enzymoimmunologiczny). Specjalne narzędzia wykrywają rotawirus we włoskach i innych komórkach jelit.
Leczenie
Leczenie objawowe: biegunka i dyskomfort jelitowy. Opieka wspomagająca: uzupełnianie płynów i elektrolitów. Świeża woda i jedzenie. Weterynarz doradzi dietę. Trzymaj chore szczeniako w cieple i sucho. Ważna: cierpliwość.
Pies w wieku 15–20 tygodni mniej podatny na CRV.
Profilaktyka
Szczeniaki pijące mleko od odpornej matki mogą dostać ochronę przez przeciwciała.
Zarządzanie ryzykiem
Rotawirusy to zoonozy (przenoszą się zwierzęta → ludzie). Rękawice latexowe przy kontakcie z kałem. Dezynfekcja miejsca przebywania psa. Dzieci i niemowlęcia z dala od zainfekowanego psa. Ryzyko u ludzi najwyższe w krajach rozwijających się – szacunkowo 500 tys. dzieci rocznie umiera na groźną dla życia biegunkę.