Czuma psia to wirusowa choroba wysoko zakaźna, nieuleczalna i często śmiertelna. Wirus atakuje wiele układów w organizmie psa. Programy szczepień masowych ograniczyły jej rozprzestrzenianie. Wirus ten zagraża nie tylko psom, ale też szopom, skunkom i lisom. Rozprzestrzenia się drogą kapiłkową, przez odzież po kontakcie z zainfekowanym zwierzęciem lub bezpośrednim kontaktem.
Objawy na błonach śluzowych
- Zator nozdrzy, łzawienie, kaszel, płuczki w płucach prowadzące do zapalenia płuc bakteryjnego. Pies ma gorączkę, jest apatyczny, wrażliwy na światło (ukrywa się w ciemnych miejscach). U młodych szczeniaków szybko rozwija się zapalenie mózgu.
Objawy w układzie pokarmowym
- Wymioty, biegunka (często z krwią), owrzodzenia w przełyku i jelitach. Pies traci apetyt i pragnienie, wygląda na zdepresowanego i ciężko chorego. Wymagana natychmiastowa interwencja weterynaryjna, by zapobiec odwodnienia i śmierci.
Objawy neurologiczne
- Wirus niszczy układ nerwowy. Objawy pojawiają się 2–3 tygodnie po ustąpieniu wcześniejszych. Padaczka, dezorientacja, problemy z chodem, chodzenie w kółko, choreowy tik (niekontrolowane drgania mięśni), skurcze szczęki. Objawy neurologiczne trwają do 10 dni przed śmiercią lub wyzdrowieniem.
Zaburzenia wzroku i skóry
- Uszkodzenie siatkówki prowadzi do słabego widzenia lub ślepoty. Rogówka może się zabarwić. Przeżyte psy często mają łuszczycę nosa i poduszek łap (hiperkeratozę) – stają się grube i twarde.