Według ADA (Americans with Disabilities Act) psy pomocnicze to "każdy pies przewodnikowy, sygnałowy lub inne zwierzęzko indywidualnie wytrenowane do pomocy osobie z niepełnosprawnością". Niepełnosprawność nie musi być widoczna (niewidomość, wózek). Psy pomagają w wielu nieoczywistych schorzeniach, poprawiając niezależność i jakość życia.
Główne obszary wsparcia
Niewidomość i słabe widzenie
Najwcześniejsze wzmianki: poema Elizabeth Barrett Browning "Aurora" (1856) – "Niewidomy idzie, gdzie pociągnie pies". Od XIX w. psy prowadzą ludzi ulicami, kampusami, miejscami pracy.
Paraplegia i tetraplegia
Pies przyciąga skarpetki, otwiera drzwi, podnosi upuszczoną listę zakupów. Umożliwia codzienne czynności bez stałej pomocy człowieka.
Epilepsja
Niekotórzy psy przeczują padaczki – rzadkie, ale ratujące życie (unikanie urazów). Większość psów pomaga podczas/po padaczce: towarzyszy, przynosi leki, wezwuje pomoc.
PTSD (Zespół stresu pourazowego)
Weterani wojenni: koszmary, zmiany osobowości, gniew, przemoc. Pies: przypomina o lekach, budzi z koszmarów, uspokaja przy gniewie, pomaga fizycznie (zawroty, dezorientacja).
Autyzm
Zaburzenia spektrum: trudności werbalne, społeczne. Dzieci z autyzmem: wybuchy przy zmianach, unikanie towarzystwa. Pies angażuje społecznie, łagodzi strach przed nieprzewidywalnością. Dzieci częściej okazują emocje i empatię – odwrócenie typowych objawów.
Inne zaburzenia psychiczne
Choroba afektywna dwubiegunowa, lęk, depresja. Zadania psa różne: przynoszenie leków, budzenie zaspalonego opiekuna. Obiecujące – pies pomoże zreintegrować się z życiem społecznym.