Ludzie lubią wierzyć, że ich psy są członkami rodzin. Gotujemy dla nich, kupujemy zabawki i ubrania, a nawet śpimy w tych samych łóżkach. Bo traktujemy je prawie jak ludzi, przenosimy nasze ludzko-psie relacje na relacje między psami. Wiemy, że tęsknimy za rodzeństwem, jeśli oddzieleni jesteśmy od nich znaczącą odległością lub czasem, więc chcemy wierzyć, że nasi psy też tęsknią za rodziną. Mimo tych przekonań, wciąż jest pytanie, czy psy potrafią rozpoznawać i utrzymać relacje w swoich kaninych rodzinach.
Podejście antropomorficzne
Ludzie przyjmują stanowisko antropomorficzne, gdy przypisują ludzkie cechy nie-ludzkim zwierzętom, mimo wiedzy, że nie są ludźmi. Jeśli ktoś wierzy, że ludzie rozpoznają rodzeństwo, czy widzą je codziennie czy nie, to prawdopodobnie uważa, że psy zawsze rozpoznają rodzeństwo. Taki człowiek będzie szukał zachowań lub wyrażeń potwierdzających to przekonanie. Autor David McFarland zauważa jednak, że tak jak trzeszcząca gałąź niekoniecznie ostrzega osobę stojącą pod nią przed pęknięciem i upadkiem, psy nie zawsze komunikują emocje, które im przypisujemy. Pies witający niedawno nieobecnego rodzeństwo półpodniesionym machającym ogonem może nie witać znanej twarzy, ale po prostu szukać informacji od innego psa, którego wcale nie rozpoznaje.
Podejście behawioralne
Gdy ktoś przyjmuje stanowisko behawioralne, wierzy, że pies działa tylko w odpowiedzi na bodziec i nagrodę, pozbawiony emocji. Osoba behawioralna by argumentowała, że pies wita rodzeństwo półpodniesionym ogonem, bo w przeszłości czerpało korzyści z obecności tego psa i spodziewa się ich ponownie. Pies może rozpoznawać znany zapach bez konieczności rozpoznawania pokrewieństwa i kojarzyć ten zapach z jedzeniem, ciepłem i wzajemnie korzystnymi aktywnościami. Pies więc nie rozpoznaje rodzeństwa jako takiego, ale jedynie jako innego psa skojarzonego z konkretnymi wydarzeniami.
Podejście realistyczne
Podejście realistyczne akceptuje, że pies ma przekonania, ale to przekonania psie, nie ludzkie. Osoba przyjmująca to stanowisko może argumentować, że psy mają życie etyczne i podejmują decyzje opartych na przekonaniach nie zrozumiałych obserwacją. To stanowisko nie wyjaśnia jednak, dlaczego psy chętnie parzą się z rodzeństwem, ojcami lub matkami. Jeśli możliwe jest zaakceptowanie, że psy mają własne przekonania, to albo nie uważają, że stosunek z bliskimi pokrewnymi jest „złe”, albo nie rozpoznają rodzeństwa jako rodzeństwa.
Psy i emocje
Szczerze mówiąc, nie da się poznać, jak pies myśli i co rozpoznaje, bo nie mamy sposobu na zajrzenie do jego myśli. Według Petside, szczeniaki „uczą się granic behawioralnych i dominacji od matek i rodzeństwa, i uczą się interakcji społecznych z ludźmi”. Matki korygują, gdy są zbyt grube z rodzeństwem, a one uczą się dominacji i innych granic kaninych w zabawie z rodzeństwem. Jest rozsądne założyć, że poświęcając szczeniactwo w obecności tych, którzy pachną i wyglądają jak oni, szczeniaki mogą zachować wspomnienia o tych zwierzętach w czasie. To tylko prawdopodobieństwo, że rozpoznają rodzeństwo jako rodzeństwo, pozostaje spekulacją. Prawdopodobnie jednak psy nie rozpoznają rodzeństwa w żadnym istotnym sensie analogicznym do ludzkich relacji rodzinnych.