Przepisy o zgubionych zwierzętach nie są nowe. Latami hodowcy rasowe tatuażowali psy, większość stanów ma obowiązkowe licencje. Ale adresówki gubią się, futro utrudnia znalezienie tatuażu. Implantacja mikroczipów to lepsze rozwiązanie – choć nie bez wad i przeciwników.
Identyfikacja
Mikroczip = transponder wielkości ziarka ryżu (dog owner's guide). Częstotliwość = RFID (radio-frequency identification), trwała. Wstrzykiwany pod skórę (bark/kończyny przednie lub szyja). Zawiera dane kontaktowe właściciela (zależnie od regionu).
Zastosowanie
Po implantacji właściciel musi zarejestrować się u producenta – podać dane kontaktowe. Obowiązek aktualizacji. Czytnik (wand/scanner) odczytuje numer i dane – używany w schroniskach i przy weterynarzach do zwracania psów.
Zalety
- Miliony zgubionych zwierząt rocznie – główna motywacja.
- Szybka procedura, mały ból.
- Czip nie zgubi się jak adresówka.
- Łatwe odczytanie numeru.
Typy mikroczipów w USA
- HomeAgain (Schering-Plough Animal Health) – implantują tylko weterynarze.
- AVID – może implantować ktokolwiek. Częsty wybór schronisk. Hodowcy dostają zniżki przy masowej chipizacji – też wybierają AVID.
Ważne: Czytniki AVID czytają tylko czipy AVID. Weterynarz/schronisko z czytnikiem HomeAgain nie odczyta czipu AVID (i odwrotnie).
Obawy właścicieli
- Zdrowotne: ciało obce w organizmie.
- Koszt procedury (zniżka przy kastracji/sterylizacji).
- Praktyczność i trwałość czipu.