Kilka typów zwierząt wchodzi w hibernację na zimę, ale świstak jest prawdopodobnie wśród najbardziej znanych. Dzień Świstaka i legenda, która z nim wiąże, są znane w całych Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, bo co roku świstak jest wyciągany z hibernacji, byśmy mogli dowiedzieć się, czy zobaczy swój cień i przepowie sześć kolejnych tygodni zimy. Poza folklorem, hibernacja to złożony stan, podczas którego wiele rzeczy dzieje się w ciele świstaka.
Temperatura ciała
Świstak kopie norę pod ziemią, by hibernować, a hibernaculum, czyli najgłębsza część nory, gdzie świstak wpada we śpiączkę zimową, jest poniżej linii przymrozku. Dlatego temperatura ciała hibernującego świstaka może spaść do zaledwie 4-5°C. To nie jest znacznie cieplejsze niż temperatura na zewnątrz, ale świstak jest izolowany przez tkankę tłuszczową, którą zgromadził tuż przed hibernacją.
Metabolizm
Metabolizm hibernującego świstaka, jak temperatura ciała, drastycznie spada podczas hibernacji. Dlatego świstak zjada się całe lato, starając się osiągnąć maksymalną wagę w okolicach sierpnia każdego roku. Gdy zima zbliża, metabolizm zwierzęcia zwalnia. Tuż przed wejściem we śpiączkę zimową, świstak staje się inerciowy i chrapkowaty, a raz w hibernacji, zwolniony metabolizm nie będzie wymagał tyle energii. Świstak będzie żył z zapasów tłuszczu całą zimę i wyjdzie znacznie chudszy na przełomie lutego i marca, w zależności od tego, jak daleko na północy żyje.
Tempo serca
Gdy świstak wkracza do rocznej snu, jego tętno spada drastycznie, do około 4-5 uderzeń na minutę. Naukowcy wciąż próbują ustalić, jak świstaki pozostają przy życiu i nieszkodliwe z tak wolnym sercem, a niektóre badania sugerują, że zwierzęta są w jakiś sposób w stanie magazynować duże ilości kwasu askorbinowego i innych antyoksydantów, by ich mózgi nie zostały uszkodzone, gdy zaczynają się budzić i przepływ krwi wzrasta. Inną odpowiedzią może być to, że świstaki budzą się krótko kilka razy podczas hibernacji, by zwiększyć oddech i tętno na czas wystarczający, by odstraszyć szkodę.
Budzenie
Mimo że świstak jest w rodzaju głębokiego snu, jego hormony i wewnętrzny zegar wciąż wydają się być w syntonie z powoli zmieniającą się porą roku. Uważa się, że stopniowo rosnące ilości światła dziennego jakoś wpływają na wewnętrzny zegar świstaka i wyzwalają zmiany w produkcji melatoniny, hormonu związanego ze snem. To może być to, co mówi świstakowi, że czas się obudzić.