Szerszenie to duże członki rodziny osa Vespidae z rodzaju Vespa. Ok. 20 gatunków szerszeni, z których prawie wszystkie rodzimie w Azji. Europejski szerszeń (Vespa crabro) to jedyny gatunek wykraczający poza Azję – występuje w Afryce, Europie i Ameryce Północnej. To jedyny prawdziwy szerszeń w USA.
Opis
Europejskie szerszenie dorastają do 3,8 cm. Bezwłosowe ciała z ciemnobrązowo-żółtymi pasami. Matki wiosną bardziej rudobrunatne i nieco większe od robotnic. Robotnice mają żądła na końcach brzuchów i bronią gniazda, ale nie są tak agresywne jak inne amerykańskie osy czy pszczoły.
Zasięg i siedlisko
Pierwszy raz zanotowano w stanie Nowy Jork w 1840 r. Od wtedy rozprzestrzeniło się na południe i zachód – do Florydy, Luizjany i Dakot. Gatunek adaptacyjny – żyje niemal wszędzie z odpowiednimi miejscami do gniazd. Aktywny wiosną i latem, zimą hibernuje. Poza USA szeroki zasięg geograficzny.
Dieta i zagrożenia
Europejskie szerszenie to drapieżne owady – robotnice polują większość czasu. Przynoszą do gniazda: osy, pszczoły, konikowie, muchy. Żywią się też sokiem drzew – zbierają i karmią larwy i matkę. Do budowy gniazd obierają korę z gałązek, tworząc papierowaty materiał. Główne zagrożenie: ludzie, którzy widzą w nich szkodników i niszczą gniazda przy domostwach.
Cykl życia
Wiosną już ciążne matki wychodzą z hibernacji, szukają miejsc na gniazda: pnie drzew, puste przestrzenie w ścianach domów, czasem pod ziemią. Matka żuje roślinność na celulozową substancję papierowatą i buduje kilka komorek, w których zładaje jajka. Opiekuje się przez wylęganie i stadia larw. Gdy wyjdą jako dorosłe robotnice, przejmują budowę gniazda i karmienie młodych. Gniazdo rośnie liczbą i wielkością do późnego lata, gdy rodzą się płodne samce i samice. Płodne parują się, samce giną, samice idą w hibernację. Następną wiosnę cykl się powtarza.