Salamandra ognista (Salamandra salamandra) trudno znaleźć – kopie nory, chowa się pod kładkami, w liściu i w szczelinach. Aktywna nocnie, co zmniejsza ryzyko wykrycia. Żyje w Europie, północnej Afryce, zachodniej Azji i Bliskim Wschodzie.
Drapieżniki naturalni
Mało znane. Wedle serwisu Reptiles and Amphibians of France, większość zwierząt zjadających te salamandry wymiotuje lub ginie. Młodzie i larwy polują: ptaki, małe ssaki, trocie, larwy libel. Ptaki drapieżne: orły krzykliwe (Clanga pomarina) i orły butowe (Hieraaetus pennatus).
Człowiek jako zagrożenie
Ludzie nie polują na nie dla mięsa, ale łapią do hodowli amatorskiej i badań. Giną też pod kołami samochodów i przez degradację siedlisk.
Trucizna jako broń
Salamandra ma postawę groźną, ale główną obronę daje neurotoksyna. Gruczoły przyuszne (za oczami) i gruczoły jadowite wzdłuż ciała sekretują mleczistą ciecz, którą potrafi strzelać na odległość do 30 cm. Toksyny chronią skórę przed infekcjami, u ludzi powodują drażnienia, u małych zwierząt – ślepotę chwilową, wymioty, śmierć.
Kolorystyka ostrzegawcza (aposeematyczna)
Nazwa „salamandra” = „jaszczurka ognia”. W średniowieczu wierzono, że rodzą się z ognia (wychodziały z kładzionego drewna). Jasne plamy (białe, żółte, pomarańczowe, czerwone) na czarnym tle – plamiste lub pasiaste – sygnalizują: „Jestem trujący”. To zmniejsza chęć ataku.