O igłoribie północnej
Igłoriba północna to mała, wydłużona ryba blisko spokrewniona z koniem morskim. Zasięg: wybrzeże atlantyckie Ameryki Północnej – od Zatoki św. Wawrzyńca do Zatoki Meksykańskiej. Dieta: drobne skorupiaki. Łowienie: dmucha wodą z ryla, tworząc próżnię, która zasąca ofiary. Długość do 30 cm (zazwyczaj mniejsze). Unikają drapieżników, chowając się w trawach morskich na dnie.
Główni drapieżnicy
Okonie i sandacze (Perca, Morone)
Blisko spokrewnione gatunki, polujące na różne ofiary – kraby, ślimaki, małe ryby jak igłoryba. Mimo że są krótsze, masywne ciała i ostre zęby sprawiają, że są groźnymi łowcami cienkich, bezzębnych igłorib.
Garpiki (Lepisosteus – alligator gar, longnose gar)
Długie, płaskie ryby polujące w tych samych wodach. Strategia: kamufliż – siedzą nieruchomo na dnie, czekają na ofiarę nad sobą, potem gwałtownie atakują. Dorastają do 60+ cm, łatwo przytłaczają mniejsze igłoryby.
Bębniowate i słabiki (Sciaenidae – weakfish, red drum, black drum)
Słabik (weakfish) do 90 cm, poluje na ryby stadne, ale zaatakuje igłorybę przy okazji. Czerwone i czarne bębniowate preferują ryby samotne – igłoryby są idealnym celem. Nazwa od "bębnowania" – drgania pływaka płynowego. Częste na wybrzeżu atlantyckim.
Reki (Carcharhinus plumbeus, Rhizoprionodon terraenovae)
Wielkie rekiny nie interesują się igłorybami, ale mniejsze rekiny dонowe (piaskowy, ostronosy) polują na skorupiaki i małe ryby, w tym igłoryby. Rekin piaskowy to jeden z niewielu ryb żyworodnych.
Diabeł morski atlantycki (Manta birostris / Mobula)
Inne płatki (płatki kolcowe, rohatynki) nie zagrażają. Diabeł morski pcha się przez trawy morskie, zszczuplając wszystko co zjeść – igłoryby chowają się i jedzą w tych samych trawach, stając się naturalną ofiarą.