Jedna ryba, wiele nazw
Sum wilkowy (Amia calva) – wydłużone, walcowate ciało, wolne wody zatówek Ameryki Północnej. Nazwy potoczne: „ryba błotna”, „pstrąg cyprysowy”, „pies rybny”, „czarna ryba”, „grindle” / „grinnel”. Grinnel to nie osobny gatunek – to tylko inna nazwa sumca wilkowego.
Zasięg: półwysep Florydy, basen Missisipi, Wybrzeże Zatoki Meksykańskiej. Dieta: ryby, płazy, owady, rakowiec. Cechy anatomiczne pozwalają na łatwą identyfikację.
Anatomia – cechy diagnostyczne
- Bardzo długa płetwa grzbietowa – jedyna ryba w Alabamie z dłuższą ma węgorz amerykański.
- Łuski cykloidalne na ciele, głowa nagołysa. Dwa wąsy (barbely) na pyszczku.
- Koścista płyta między podbródkiem a dolną szczęką.
- Kolorystyka: grzbiet oliwkowo-brązowy, brzuch jasny (zielonkawy–kremowy).
- Płetwa ogonowa okrągła, jednolobowa.
- Wiele ostrych zębów. Waga do 7 kg, długość do 90 cm.
Kolorystyka i strategia przytępienia
Dojrzałe samce i młode obu płci mają fałszywe oko przy płetwie ogonowej – ciemna plama w pierścieniu pomarańczowym/żółtym. Drapieżnik atakujący ogon (głowa ofiary) daje sumcowi szansę ucieczki w przeciwnym kierunku.
Rozmnażanie
Lęgowanie wioseną w łąkach morskich. Samiec buduje gniazdo z korzeni (do 90 cm średnicy). Lęguje z kilkoma samicami. Opiekuje się młodymi do ~10 cm. Młode płyną w szczelnym stadku, potem się rozchodzą.
Gatunek reliktowy – „żywy kopal”
Sum wilkowy to prymitywny gatunek z jury (ok. 150 mln lat temu). Jedyny przeżyły przedstawiciel rzędu Amiiformes – reszta znana tylko z kopalń (kreda, eocen, jura). Unikalna budowa: pęcherz pływawkowy działający jako tła (oddychanie powietrzem).