Suslik preriowy (Cynomys) – aktywny członek biomu łąkowego Ameryki Północnej
Gryzoń z rodziny wiewiórkowiec, żywi się trawami, paprociami, owadami preri. 5 gatunków: czarnoogonowy, białoogonowy, Gunnisona, meksykański, Utah. Zasięg: większość na zachód od Missisippi, USA, Kanada, Meksyk. Czynniki abiotyczne kształtują ich życie.
Temperatura
Łąki w 30° sz. szer. – 4 wyraźne pory roku. Temperatura: zima poniżej -18 °C (0 °F), lato powyżej 38 °C (100 °F). Suchy sezon + pioruny / ludzka nieostrożność = pożary – spalają roślinność, dają charakterystyczne środowisko trawiaste.
Opady
380–630 mm rocznie. Główne: śniegi zimą, deszcze wiosną – start sezonu wegetacyjnego. Trawy dobrze znoszą suchy koniec lata. Stosunek opadów, żyzna gleba, umiarkowane temperatury → najlepszy region rolniczy USA.
Siedlisko suslika – nory w głębinie gleby
Susliki kopą w żyznej glebie – ochrona przed pożarami, gradobiciami, wichurami. Nory: 1–4,5 m głębokości, do 30 m długości. Kopuła na wejściu (1–3 m szer., 15–30 cm wys.) odprowadza wodę. Nory co ~9 m, gęstość 35 na acre (ok. 86 na ha).
Toksyny – ludzkie środki kontroli
Populacje negatywnie wpływa ludzie: ziarno otrute, przynęty peletowe, fumiganty – zatwierdzane przez lokalne agencje ochrony przyrody przy szkodach w uprawach. Używanie niezatwierdzonych trucizn – nielegalne.