Charakterystyczne czarno-białe pasma zebry znane na całym świecie. Dokładny powód pasm niepewny i od lat przedmiotem sporów naukowców. Kilka wiodących teorii – możliwe, że pasma spełniają więcej niż jedną funkcję.
Gatunki zebr
3 gatunki zebr. Zebra Burchella – najczęstsza i najszersze rozposzerzenie. Północna granica: Somalia–Sudan. Południowa: Namibia–Zululand. Zebra górska – najmniejsza, żyje w południowej Afryce. Zebra Grevya – największa, ~1,35 m w kłębie, większa głowa od innych koniowatych, do 450 kg.
Różnice w pasmach
Wzór, rozmieszczenie i grubość pasm zależą od gatunku. Zebry Burchella – pasma tworzą Y na tylnej połowie, zagrubiają i zginają w stronę okały. Pasma ciągnie się pod brzuch. Zebra górska – pasma nie przecinają brzucha. Zebra Grevya – najcienkie pasma, czarny grzbietowy pas wzdłuż grzbietu. Cienkie pasma Grevya mogą wynikać z genów aktywowanych później w rozwoju płodu.
Ochrona przed drapieżnikami
Popularna teoria: pasma chronią przed drapieżnikami. W nocy, o świcie/zmierzchu trudniej wyodrębnić zebry od tła. Gdy zebry uciekają razem, trudno drapieżnikowi (zazwyczaj śledzącemu jedno zwierzę) utrzymać cel – ruchome pasma mylą. Lwie trudno określić kierunek ucieczki i skupić się na słabym osobniku.
Mosca cece
Mosca cece (tsetse) rodzimy dla Afryki, rozprzestrzenia choroby. Unika lądowania na pasmastych wzorach – stąd wiara, że pasma chronią przed moscą. Najbardziej odstrasza pasma poziome – na brzuchu zebry Grevya.
Odległości i socjalizacja
Wedle Jonathana Kingdona („East African Mammals”), pasma mogły ewoluować od pomocy w pielęgnacji społecznej do tworzenia dodatnich bodźców wizualnych u młodych, pozwalających zebrom funkcjonować w ciasnych grupach. Grubość pasm reguluje, jak blisko zebry funkcjonują – stada koni nie tworzą tak zwartych zgrupowań.