Komunikacja nosorożców – pięć gatunków, wspólne cechy
Obecnie żyje pięć gatunków nosorożców: czarny, biały, indyjski, sumatrzański i jawanski. Wszystkie mają słabe wzrok, silnie polegać na węchu i słuchu – do przetrwania i komunikacji.
Wokalizacje
Nosorożce używają szerokiej gamy dźwięków: piszczę, muczenie, chrząkanie, ryczenie, trącanie. Nosorożec sumatrzański łączy dźwięki w ciągłą "pieśń". Jeden z dźwięków podobny do pieśni wieloryba megaptery. Pierwsze dźwięki młodego nosorożca: wysokie piszczenie i miauczenie.
Komunikacja oddechem
Nosorożce używają złożonego systemu oddechu do sygnalizowania. Gdy matka rozdzieli się od młodego, woła je "pantingiem" – szybkim, płytkim oddechem. System przypomina kod Morse'a. Szybkość i wzorzec oddechu mogą oznaczać lęk lub uspokojenie.
Komunikacja infrasoniczna
Niektóre dźwięki nosorożców są infrasoniczne – poniżej progu słuchu ludzi. Odkryła to w 1990 r. Elizabeth von Muggenthaler, nagrywając słonia, a przypadkowo uchwyciła infrasoniczny dźwięk nosorożca. Niektóre silnie rezonansowe. Gwizd nosorożca sumatrzańskiego ma silną składową infrasoniczną – gwizd po którym natychmiastowy wyrzut powietrza. Potrafi drgnąć 18-cm prętami żelaznymi i sięgać 19 km w naturalnym siedlisku.
Zapach
Nosorożce mocno polegają na komunikacjiochemicalnej przez oznaczanie zapachowe – do rozpoznawania i oznaczania obecności na miejscach karmienia i poilu. Kupy nawozu (middens) to "tablica ogłoszeń". Nosorożec wącha kopy, przesia je, a potem na nie sra. Byki kopują nogami zawartość kupy, by zapach przylepiał do stóp, i idą dalej. Byki też markują drzewa/krzaki moczem – często ten sam krzak nawet 4 razy.
Język ciała
Nosorożce używają uszu, nozdrzy i postawy. Ciekawość: wyprostowane uszy lub ogon. Złość: spłaszczone uszy, puchnące nozdrza. Byki biją głową o krzaki by pokazać agresję w sezonie parzenia. Język ciała najmniej ważny – przez słaby wzrok.