Posłania cukrowe to małe torbacze leśne (rodzina koał i kangurów), rodzimie w Australii, Nowej Gwinei i wyspach Bismarcka (północna Papua-Nowa Gwinea). Wprowadzone do Indonezji i Tasmanii, hodowane na świecie jako zwierzęta domowe. Posiadają błony skóry od nadgarstków do kostek – pozwalające przelatywać drzewo-drzewo.
Zachowanie
Żyją w lasach, rzadko dotykają gruntu. Gniazda w dziurach starych drzew, grupy rodzinne do 30 osobników. Rozpoznawanie gniazd: znakowanie moczem.
Zdolność do przelotów
Długość 25–30 cm (z ogonem ~1/3). Dzięki błonom przelatują >45 m. Start: rozkładają kończyny – błony jak spadochron. Nogi regulują lot, ogon steruje jak ster paddla.
Ręce i stopy
Na każdej dłoni: 4 palce + kciuk. Kciuk przeciwstawny (jak u ludzi) – mocny chwyt. Na stopach też 4 palce + przeciwstawny kciuk. Wszystkie palce i kciuki zaczepione – ekstra silny chwyt.
Potomstwo
Jak torbacze: torebka na młode do samodzielności. Noworodki (bez wzroku) muszą się przedrzeć futrem matki do torebki. Zostają ~2,5 miesiąca.
Dieta
Oprócz owadów i larw: sok drzew. Smak na słodki sok = „cukier” w nazwie. Zazwyczaj sok eukaliptusa (rodzimy w Australii). W hodowli: owoce, warzywa, larwy mączne, mięso chude.
Ciekawostka
Samce mają lysy plam na wierzchu głowy – gruczoł zapachowy. Tcą go o liście i kory w terytorium, zostawiając zapach ostrzegający rywali.