Gady to zróżnicowana grupa zwierząt we wszystkich siedliskach poza skrajnym chłodem. Różne zagrożenia w różnych środowiskach sprawiły, że ewolucja wykształciła u nich liczne unikalne mechanizmy obrony.
Ścisławce (boje i pytony)
Obrona masywnymi, mięśniastymi ciałami – owijają się wokół atakującego/ofiary. Uciskają tak, by uniemożliwić oddychanie. Po uduszeniu – połknąć. Zęby nie do obrony, tylko do przyczepienia się by rozpocząć owijanie.
Kobra
Obrona: zęby wstrzykujące jąd. Neurotoksyna → paraliż, śmierć bez szybkiego leczenia. Zagrożona: unosi się, rozkłada højen – wydaje się większa i straszniejsza dla drapieżników (np. mangusty).
Krokodylowce (krokodyle, aligatorzy)
Potężne zmysły: wyjątkowy słuch (wczesne ostrzeżenie), oczy na szczycie głowy – pod wodą, obserwacja zagrożeń nad wodą. Ubarwienie – kamuflaż w wodzie.
Żółwie i żółwie lądowe
Miękkie ciała – silne, lekkie pancerze z kościstych struktur wabenkowych z kieszeniami powietrznymi (możliwość noszenia). Wiele gatunków ma kostne krawędzie pysków – mogą chwycić potencjalnego atakującego.
Kameleony
Jedne z najlepszych adaptacji obronnych. Dwa oczy na szczycie głowy – ruchome niezależnie (patrzą w 2 kierunkach). Zmiana kolorów – kamuflaż i komunikacja.