Zebra Grevya (Equus grevyi) – największa z zebr, występuje w północnej Kenii, Somalii, wschodniej Etiopii. Liczebność <2200 – status EN (World Conservation Union).
Nazwa i historia
Nazwana na cześć Jules'a Grevya, prezydenta III Republiki Francuskiej (1879–1887), który dostał pierwsze odkryte osobniki jako zwierzę domowe. Kontakt z Rzymem tysiące lat wcześniej – w cyrku rzymskim jako „hippotigris” (koń-tygrys). Duże rozmiary – Rzymianie uczyli je ciągnąć duże dwukołowe wozy.
Wygląd
Do 2,7 m długości, ~450 kg, 1,65 m w kłębie. Większość zebr koniopodobne – Grevya przypomina osioły/muły: duża głowa, duże okrągłe uszy. Głosy: głośne ryczenia (jak osioły). Grube czarne pasma na większości ciała, ale nie na brzuchu i tylnej części.
Siedlisko i zachowanie
Półpustynie i suche sawanny. Dieta: trawa. Większość dnia pasienie, ale przetrwują dni bez jedzenia/wody. Nie tworzą dużych stad – luźne małe grupy. Silna wiązanie tylko klacz–młode (odchodzą jako juveniles). Samiec zajmuje 2,5–5 km², parzy się z klaczami w terytorium, gwałtownie atakuje inne samce.
Drapieżniki i obrona
Lwy, hyeny, leopardy, gepardy. Główna obrona: pasma. Stojąc w trawie – maskowanie. Uciekające stadzie – iluzja optyczna, rozmywanie sylwetek, dezorientacja drapieżników.
Status ochrony
Największe zagrożenie wśród 3 gatunków zebr (płaskowyżna, górska). 1977: >15 000 (San Diego Zoo), dziś <2200. W Somalii prawie wyginęła. Winna: człowiek – braconerstwo na cenne skóry + utrata siedlisk (rozwój afrykańskich sawann). American Wildlife Foundation + afrykańskie rządy: programy ochronne.