Dziki szynszylowiec (Chinchilla lanigera) – rodzimy w skalistych, górskich regionach północnej Chile. Dwa typy: krótkoogonowe i długookonowe. Srebrzystoszare, bardzo miękkie futro. Gatunek zagrożony – polowanie na futra. Krótkoogonowe wyginęły w naturze, długookonowe tylko w małym fragmencie pierwotnego zasięgu.
Dieta
Roślinożerca. Trawy, kwiaty, korzenie, łodygi, owoce, zioła, nasiona, owady. Suche, gorące klimaty → często rośliny kaktusowate. Analiza fekalii 2002: „oportunistyczne everythingożerca roślinożerca” – jedzą prawie każdą roślinę w otoczeniu. Zazwyczaj nie piją wody – woda z sukkulentów.
Nawyki żywieniowe
Głównie nocne – sen w norach w dzień, karmienie w nocy. Też wczesne poranki. Jedzą w pozycji wyprostowanej.
Młode szynszylowce
Ssaki – urodzone z futrem, piją mleko matki na początku. Karmione piersią ~7 tygodni, potem pokarm stały.
Siedlisko
Surowa, sucha okolica – pokarm bywa mały, zwłaszcza zimą. Dlatego bardzo elastyczne co do roślin – jedzą niemal wszystko, co rośnie w naturalnym siedlisku.
Korzyści ekologiczne
Bardzo korzystne: jedzą owoce i rośliny nasienne, rozsiewają nasiona fekaliami. Nowe rośliny rosną w miejscach upuszczenia nasion.