Po bliskim wymieraniu z braku pożywienia, dziki czarnonogi fret wraca w Ameryce Północnej. Populacje rosną od lat 80. dzięki ochronie łąk, gdzie ten jedyny rodzimy gatunek freta żyje i poluje. Choć dieta jest wąska, przyszłość zależy od ciągłego zasobu łąk: nory podziemne i małe ssaki.
Rodzaje pożywienia
- 90% dieta to świstaki przerywacze (American Prairie Foundation). Obowiązkowe mięsożercy. Gdy brak świstaków: myszy, susliki, szczury ziemne, gady, ptaki, jaja.
Cechy freta
- Budowa ciała do polowania: ostry wąch w ciemnych norach, długie, luźne ciało ślizga się wąskimi norami. Pazury, mocne szczęki, igiełkowate zęby – łatwe łapanie i jedzenie.
Nawyki żywieniowe
- Wieczorem (częściowo nocne) fullcą norami. Po złapaniu – zabijają, przenoszą do porzuconej nory na kolację. Zimą mogą zostać w norze na tydzień, żyjąc z zapasów.
Metody polowania
- Prędkość 8–11 km/h, do 100 nor w wieczór. Ugryzienie tyłu szyi. Atakują śpiące świstaki – mniejsza szansa ucieczki. Jeden fret rocznie zjada >100 świstaków.
Kamuflaż ochronny
- Orły, kojoty, sowy jadą frety. Aby im uciec: czarna maska na oczach (mniej widoczne w nocy), czarne futro na ogonie, łapach, nogach – topienie w mroku.