Podstawy
Istnieje ponad 20 gatunków ryb-wędkarzy. Większość spędza życie na głębokości do mili poniżej powierzchni oceanu, w głębokich wodach Atlantyku i Antarktyku, inne dobrze czują się w płytkich, tropikalnych kotlinach. Wszystkie gatunki mają jednak cechę wspólną: zaliczane są do najbrzydszych ryb w morzach. Mimo to, wiele ich odpychających części ciała odgrywa kluczową rolę w pozyskiwaniu pożywienia.
Stawianie pułapki
Samica głębokowodnej ryby-wędkarza kojarzy się z gigantyczną głową pełną szklistych, ostrych zębów. Najbardziej uderzającą cechą jest rozgałęziony kręgosłup grzbietowy, zwany illicium, wyciągający się poza plecy i wiszący nad pyszczkiem. Na jego końcu znajduje się mała nawada zwana esca, która u niektórych gatunków zamieszkują pulsujące, luminescencyjne bakterie widoczne nawet dla najgorszo widzących ryb. Razem te elementy anatomiczne wabią ofiary prosto do pyska ryby-wędkarza.
Imponujące ofiary
Dzięki ogromnym pyszczkom i żołądków, głębokowodne ryby-wędkarze potrafią połykać ofiary do dwukrotności wielkości własnego ciała. Nawet te żyjące w płytkich wodach potrafią połykać zaskakująco duże ofiary, w tym małe rekiny, żółwie, a nawet nurkujące ptaki – mewy i kormorany.
Inna strategia – samce
Samce ryb-wędkarzy są wykładniczo mniejsze od samic i nie posiadają „wędek”, którymi słyną. Gdy młody samiec znajdzie samicę, niemal natychmiast przyczepia się do jej ciała ostrymi zębami. Z czasem trwale z nią zrasza – jego oczy i narządy obumierają, z wyjątkiem żołądzi. Staje się przedłużeniem ciała samicy, żywąc się wyłącznie jej krwią, a ona zyskuje stały dostęp do plemników niezbędnych do rozmnażania.