Projekt Słuchania Słoni (Elephant Listening Project)
Projekt Słuchania Słoni (ELP) rozpoczął się w 1984 r. w Zoo w Portland, Oregon, gdy opiekunowie i badacze zauważyli, że słonie azjatyckie komunikują ze sobą za pomocą dźwięków poniżej progu słyszalności ludzkiego słuchu. Odkryli, że te dźwięki subsoniczne przenoszą się na duże odległości i że słonie wokalizują, by łączyć się z innymi słoniami w ich systemach społecznych. Stowarzyszony z Bioacoustics Research Program w Uniwersytecie Cornell, ELP kontynuuje funkcjonowanie jako organizacja non-profit badająca wokalizacje słoni w zoo i w terenie.
System komunikacji wokalnej afrykańskiego słonia
Naukowcy z Wildlife Tracking Center w Disney's Animal Kingdom chcą wiedzieć, jak afrykański słon wokalnie komunikuje w swoim stadzie, więc zakładają im na szyje spersonalizowane obojczyki, by nagrywać niskie bryczenie każdego osobnika. Śledząc interakcje społeczne i dane behawioralne wraz z danymi wokalnymi, nadzieją się „określić kontekst behawioralny wokalizacji, czynniki wpływające na szybkość i kategorię wokalizacji, oraz relację między wokalizacjami a zachowaniem społecznym”, stwierdza dr Anne Savage w newsleterze Animal Behavior Society.
Wokalna komunikacja wróbla pasiastego (Banded Wren)
W projekcie kierowanym przez prof. Sandra Vehrencamp z Bioacoustics Research Program w Uniwersytecie Cornell, naukowcy badają, jak samce wróbla pasiastego używają różnych typów piewu, by bronić swoich terytoriów przeciwko innym samcom i przyciągać partnerki. Według badań, samice preferują parować się z samcami, którzy mają większy repertuar piewów, co prowadzi naukowców do ustalenia, że „wielkość repertuaru samca może być określona przez jego stan odżywienia, zdrowie i/lub zdolność do żerowania”, mówi Cornell Lab of Ornithology. Wielkość repertuaru u samca wróbla pasiastego wskazuje na wiek i kondycję do parowania.
Ekspedycje „Potworów Morskich”
Badacze z National Geographic Society, Smithsonian Institution i Cornell University Ornithology Bioacoustics Research Program śledzili wokalizacje i ruchy kaszalotów, gdy polowały na wielkie morskie ślimaki u wybrzeży Nowej Zelandii. Wisząc podwodne mikrofony (hydrofony) na linie w głębinach kanionu podwodnego Kaikoura, naukowcy ustalili, że stadko kaszalotów używa serii kliknięć, by znaleźć swoją ofiarę i znaleźć orientację pod wodą – efektywnie komunikując grupie, gdzie znaleźć pożywienie.