Zachowanie zwierząt i komunikacja są nierozerwalnie ze sobą powiązane, ponieważ komunikacja często opiera się wyłącznie lub w całości na zachowaniu zwierzęcia. Zachowania i komunikacja służą jako narzędzia społeczne, manewry drapieżne i defensywne, taktyki parowania oraz opieka nad potomstwem. Badanie sposobów, w jakie zwierzęta zachowują się podczas komunikacji, oraz celu, jaki spełnia w pomaganiu im w przetrwaniu, rozmnażaniu i budowaniu więzi społecznych, pozwala naukowcom zrozumieć grupowania społeczne zwierząt. W szczególności primaty wykazują złożone organizacje społeczne zależne od zachowania i komunikacji.
Grooming (Pielęgnacja)
Pielęgnacja to zachowanie obserwowane w klanach primatów oraz między samicami wielu gatunków a ich młodymi. U primatów grooming to sposób na budowanie więzi społecznych. Usuwanie wesz i innych owadów z futra drugiego szympansa to sposób na utrzymanie statusu jednostki w społeczności. Matki pielęgnują swoje dzieci tuż po porodzie, aby je oczyścić; pielęgnacja ustanawia też połączenie między samicą a jej niemowlętami.
Polowanie
Zwierzęta takie jak wilki i lwy polują na pożywienie w stadach; struktura społeczna stada często określa wzór polowania i to, kto je jako pierwszy. Samiec i samica alfa w każdym stadzie wilków otrzymują pierwszą i największą porcję zabitego zwierzęcia, podczas gdy samiec lwa normalnie je przed lwicami. Udane polowanie to sposób, w jaki zwierzęta wzmocnią swoją hierarchię społeczną.
Występy towarzyskowe
Język
Wyższe primaty, takie jak szympanse i bonobo, potrafią komunikować się językiem migowym, jeśli nauczą się go od ludzi; mają jednak własne wzorce komunikacji. Zwierzęta mają specyficzne zachowania lub dźwięki służące do komunikowania takich informacji, jak obecność zagrożenia czy lokalizacja pożywienia. Szczekanie wiewiórki służy do odstraszania zagrożenia i ostrzegania innych wiewiórek, a taniec pszczoły miodnej kieruje ula do źródła pyłku.
Zabawa
Młode zwierzęta, takie jak lwiaki i niedźwiadki, często bawią się ze sobą lub z rodzicami. Ten rodzaj zabawy naśladuje polowanie: zwierzęta szczypią i gryzą się, zaciskają i skaczą na siebie. Zabawa uczy zwierząt świadomości otoczenia i skutecznego wykorzystywania ciała. Ta forma zabawy przygotowuje je do polowania i przetrwania, gdy nie będą już niemowlętami chronionymi przez rodziców. Zabawa to ważna część zachowania młodych zwierząt.