W regionie arktycznym żyje kilka gatunków fok. Te ssaki morskie doskonale zaadaptowane do życia w wodzie (duża część życia), ale poruszają się po lądzie. Na lądzie znacznie bardziej wrażliwe na drapieżników. Fokii klasyfikuje się jako Pinnipedia (płetwalce) – mają płetwy zamiast stóp.
Rozmiar
Foka grenlandzka (harp seal): do 1,8 m (6 stóp), 200–230 kg (450–500 funtów). Gruba warstwa tłuszczu pod skórą – ochrona przed zimnem. Sierść gęsta, krótka. Biała z czarnymi plamami, twarz czarna. Nurkuje do 180 m (600 stóp), zatrzymuje oddech 15 min. Dieta: skorupiaki i małe ryby.
Funkcja – foka klapouchata (hooded seal)
Nazwa od dmuchawkowatego worka u samców. Wiszy luźno nad przodem pyska. Nadmuchany = kapturem na głowie. Służy do odstraszania samców w sezonie lęgowym. Foki klapouchate większe – samce do 2,4 m (8 stóp), 295 kg (650 funtów). Samica 1 młode rocznie, odstawiane po 4 dniach – najkrótszy okres wsród ssaków.
Uwagi – foka pierścieniasta (ringed seal)
Najliczniejsza foka arktyczna, najczęstsza i najmniejsza. Samce <70 kg (150 funtów), rzadko >1,5 m (5 stóp). Gruby tłuszcz. Nazwa od czarnych kropek w układzie pierścieni. Dieta: ryby i skorupiaki. Samica 6–8 lat do pierwszej ciąży, ciąża 11 miesięcy. Drapieżnicy: niedźwiedź polarny czeka przy dziurze w lodzie, gdzie foka nurkowała – zjada, gdy wypływa po powietrze.
Cechy – foka wstążkowa (ribbon seal)
Średniej wielkości: 1,5 m (5 stóp), 70–80 kg (150–175 funtów). Dorosła: unikalny wzór – białe wstążki na czarnym tle: szyja, tył, płetwy. Urokliwy wygląd. Kolory od 4. r.ż. Dieta: ryby i mięczaki. Samice 1 młode rocznie, porodzenie późny marzec – połowa maja.
Gatunki – foka brodaczka (bearded seal) i plamista (spotted seal)
Brodaczka: największa foka arktyczna, 2,4 m (8 stóp), do 340 kg (750 funtów). Długie wąsy (brodawki), ostry wzrok i słuch. Plamista: ciemne plamy na żółtawobrązowym ciele, ~115 kg (250 funtów), 1,5 m (5 stóp). Obie: ryby, kalmary, krewetki.