Arktyczna tundra to w rzeczywistości najmłodszy biom na Ziemi, powstały zaledwie 10 000 lat temu. Ten ogromny obszar pokrywa około 20% powierzchni globu. Temperatury zimą spadają do -94 °F (-70 °C), a latem osiągają 60 °F (ok. 16 °C). Tundra jest też najsuższym biomem na świecie – roczne opady wynosiły zaledwie 150–200 mm. To delikatne i kruche środowisko, które mimo surowych warunków zaludnione jest wieloma gatunkami zwierząt dostosowanymi do ekstremalnych warunków.
Niedźwiedź polarny
Niedźwiedź polarny to największy drapieżnik tundry. Stać, może sięgnąć wysokości 2,4–3,3 m, a waga oscyluje między 300 a 450 kg. Posada dwa warstwy sierści, która w rzeczywistości jest przejrzysta – biały kolor to zabieg optyczny. Promienie słońca przenikają do czarnej skóry, ciepłąc zwierzę. Gruba warstwa tłuszczu pozwala mu przetrwać temperatury do -34 °F (-37 °C). Główna pożywka to foki. Długie szyje i częściowo palamione przednie łapy czynią z niego doskonałych pływaków. Niedźwiedzie polarne są gatunkiem zagrożonym – w naturze pozostało około 40 000 osobników.
Lis polarny
Lis polarny zamieszkuje małe nory. Jako padlinożerca często korzysta z resztek polowań niedźwiedzia polarnego, ale poluje również na małe ptaki, gryzonie i ryby. Ma 25–40 cm długości, krótkie nogi i puszysty ogon, który służy do ogrzewania podczas snu. Sierść zimą jest biała, a latem bławatnoszara. Ze względu na brak krycia w tundrze, lis polarny rozwinął chrapowity styl poruszania się.
Sowa polarna
Sowa polarna to jedna z największych sów. Waży 1,8–2,7 kg, a rozpiętość skrzydeł sięga 1,6 m. Nazwa pochodzi od charakterystycznych białych piór. Gniazdo buduje z mchu i zamarzniętej trawy na wzgórzach lub grzbietach. Ogromne oczy zajmą więcej miejsca w czaszce niż mózg – doskonałe wzrok niezbędny do wykrywania drapieżników i pożywki. Zazwyczaj cicha, wydaje wycie, gdy broni terytorium, słyszalny nawet z odległości 3 km.
Mech polarny
Niewielu roślin przystosowało się do tundry, a drzew nie ma wcale. Mech polarny rośnie w jeziorach słodkowodnych, torfowiskach i bagiennych Schaffach powstałych w wyniku stopnienia mrozu latem. Nie posiada prawdziwych korzeni ani drewnianych łodyg. Roślina pokryta jest drobnymi liśćmi o grubości jednego komórki. Ponieważ nie kwitną, rozmnażają się poprzez rozsyłanie zarodników lub wyrostki. Mech polarny rośnie niezwykle wolno – około 1 cm rocznie. Liście żyją 4 lata, a wyrostki 9. Niektóre zamrożone, zachowane fragmenty mechu przetrwały tysiące lat.