Cechy torbaczy

  1. Torbiel: najbardziej charakterystyczna cecha – służy do noszenia i ochrony młodych. Znajduje się u obu płci, choć u samic jest lepiej rozwinięta. Wnętrze wyłożone sierścią, zawiera gruczoły mleczne.
  2. Narodziny przedwczesne: torbacze rodzą niezwykle nierozwinięte młode – wielkości ziarna ryżu, na etapie odpowiadającym ludzkiemu embrionom ok. 8 tygodni.
  3. Ssakanie i rozwój: po narodzinach młode wspina się do torbiel, przyczepia się do czubka i tam zostaje przez kilka miesięcy, ssąc mleko i rosnąc. Z czasem robi krótkie wycieczki, ale wraca po pożywienie i ochronę.
  4. Styl życia drzewny: wiele torbaczy żyje na drzewach, bo ich drapieżniki to głównie naziemne gatunki. Mają ostre pazury i mocne ogony do wspinania.
  5. Diety: torbacze to roślinożercy, mięsożercy i wszystkożercy. Niektóre, jak koala, są silnie wyspecjalizowane; inne, jak oposy, oportunistyczne.
  6. Rozprzestrzenienie: tylko Australia, Nowa Gwinea, Ameryki – ewoluowały w izolacji po rozpadzie Gondwany.
  7. Status ochrony: wiele gatunków zagrożonych utratą siedlisk, polowaniem, gatunkami inwazyjnymi. Diabeł tasmański – krytycznie zagrożony. Trwają prace ochronne.