Czołgi Tiger I i Tiger II były groźnymi maszynami w II wojnie światowej, ale nie jest prawdą, że były „najlepszymi” czołgami wojny. Skuteczność czołgu zależała od wielu czynników: warunków walki, szkolenia załogi, konserwacji, logistyki i ogólnej strategii.
Mocne strony Tygrysów
Moc ognia: 88-mmowe działy KwK 36 (Tiger I) i KwK 43 (Tiger II) były jednymi z najskuteczniejszych działa przeciwpancernej wojny, przenikającymi większość pancerza sojuszniczych na duże dystanse.
Pancerz: Gruby pancerz czołowy utrudniał zniszczenie. Tiger I miał do 100 mm pancerza czołowego, Tiger II – do 185 mm.
Słabe strony Tygrysów
Mobilność: Tygrysy były ciężkie i wolne, mniej zwrotne od wielu czołgów sojuszniczych. Wada w dynamicznych bitewach i walce miejskiej.
Niezawodność: Częste awarie mechaniczne z powodu skomplikowanej konstrukcji i trudności serwisu w polowych warunkach.
Produkcja i liczebność: Drogie i czasochłonne w produkcji. Wyprodukowano mniej niż 2000 sztuk Tiger I i II łącznie, co ograniczało ich ogólny wpływ na wojnę.
Wniosek
Niemieckie czołgi Tygrys były bez wątpienia potężnymi i imponującymi maszynami, ale niekoniecznie „najlepszymi” czołgami II wojny światowej. Różne czołgi wyciasały się w różnych rolach, a mocne strony Tygrysa były zrównoważone istotnymi wadami w mobilności, niezawodności i dostępności.