Wilki to zwierzęta społeczne żyjące w stadach. Większość stad liczy 6–8 członków, choć zdarzają się stada do 30 osobników. Podobnie jak w ludzkich rodzinach, te społeczne stworzenia żyją według wyraźnego porządku, hierarchii, i mają do niej zasady.
Alfa
Alfa stada to zazwyczaj para: samica i samiec. Technicznie nie są liderami – nie wydają rozkazów innym wilkom. Inni członkowie po prostu podążają za alfami, jeśli stado decyduje się przemieścić. Alfowie mają też największą wolność. Mogą przychodzić i iść, jak chcą, i robić co chcą, gdy chcą.
Beta
Nie wszystkie stada mają wilka beta. Beta występuje zazwyczaj tylko w dużych stadach. To zazwyczaj pojedynczy samiec, drugi w hierarchii po alfach. Zadanie beta to opieka nad stadem: dba o szczeniaki, patroluje teren i jest peacemakerem. Beta są zazwyczaj zadowoleni z swojej pozycji i rzadko walczą o bycie alfą.
Omega
Omega to najniżej ustawiony członek stada. Omega bierze na siebie agresję stada i jest wygnanek. Nie ma wolności alfów i betów. Omega opiekuje się młodymi i są to wilki niezdojrzałe. W rzadkich przypadkach omega jest wyganiane ze stada i staje się samotnym wilkiem. To jedyna szansa, jeśli ma szczęście, by omega znaleźć partnera i założyć własne stado.
Zmiany w hierarchii
Wilki mogą zmieniać swoją pozycję w stadzie przez rytualizowane walki. Jednak jako zwierzęta społeczne wolą używać wojny psychologicznej, by zdobyć rangę. Wybierają członków o wysokim statusie na podstawie osobowości i postawy, a nie rozmiaru czy siły. W dużych stadach z wieloma młodymi szczeniaki ciągle zabawiają się i blefują, by zdobyć wyższą rangę, ciągle zmieniając ją. Czasem starsze wilki unikają konfrontacji i oddają rangę młodszemu. Jeśli jeden z alfów umiera, pozostający alfa wybiera partnera, a ten staje się nowym alfą. Jeśli do walki dochodzi z krwawieniem, przegrany jest goniony ze stada, a niestety czasem zabijany. Choć takie przypadki są rzadkie, głównie zdarzają się zimą, w sezonie parcia.