Mięśnie owcy podobne do innych małych przeżuwaczy i czworonogów. Ze względu na użytkowość mięśną, często opisuje się je jako kawały mięsa. Nazwy łacińskie/gréckie ustalone w XVI w. przez anatomi.
Głowa i szyja
Mięśnie sfinkterowe oczu, rozwijane wokół uszu (ruch uszu, słuch). Silne żuchwy (trawienie twigs/trawy), drobne mięśnie wargowe (ziarna, nasiona). Silna szyja – trzymanie głowy, równowaga w biegu.
Bark i tułów
Górna linia: rombowe, kręgosłupowe, wyprostowe (wsparcie i ochrona kręgosłupa). Trapezowe z boków barków. Międżreberowe (stabilizacja toraka). Piersiowe (klatka piersiowa). Skośne i najszersze grzbietu – stabilizacja jamy brzusznej.
Kończyny przednie
Bark: trójgłowe, dwugłowe, tróggłowe (mięsne rasy mocniej rozwinęte). Giętkowe i wyprostowe pod łokciem. Wiele małych mięśni do korekty równowagi. Dolna część – mało mięśni, dużo ścięgien i wiązadek.
Biodra
Start: kręgosłup–miska miednicy. Kwadratowe (góra bioder) i posowe (pod kręgosłupem). Główny silnik: pośladkowe (loko mocja, mocno rozwinęte u ras mięsnych). Uczestniczą w funkcjach rozrodczych obu płci.
Kończyny tylne
Dwugłowe uda (półmemranowy, półciągowy, dwugłowy udowy) + czworogłowe uda (wastus). Razem z pośladkowymi i dwugłowym łydkowym tworzą „szynkę”. Największe i najsilniejsze mięśnie.
Specyfika owcza
Forma podąża za funkcją: pasienie, chód na 4 nogach, ucieczka. Drobinowe mięśnie skórne pod naskórkiem – drganie/strzepanie, odrzucanie owadów.