Kaczornose wyewoluowały niezwykłe adaptacje do życia w ślodkich rzekach, strumieniach, jeziorach.
Dziób i elektrolokacja: Unikalny dziób z elektrowyczuwalnikami – wykrywa sygnały elektryczne od ruchów mięśni ofiar, co czyni je skutecznymi polownikami w muddy wodzie.
Futro: Gęste, nieprzemakalne – izoluje od zimna w wodzie. Dwie warstwy: wewnętrzna grzeje, zewnętrzna odpycha wodę.
Płetwiaste stopy: Do skutecznego pływania.
Nurkowanie: Zamykają nozdrza i uszy przy nurkowaniu. Układ oddechowy magazynuje tlen w częściach ciała – długie nurkowanie bez wychodzenia na wierzch.
Trujące ostroga: Samce mają jadowite ostroga na tylnych łapach. Toksyna w sezonie parcia – obrona przed drapieżnikami.
Brak żołądka: Specjalistyczny układ trawienny bez prawdziwego żołądka – wydajne wchłanianie składników.
Jajorodność: Jedni z nielicznych ssaków jajorodnych. Jaja złożone na brzegu rzeki, inkubowane przez matkę.
Niski metabolizm: Niższy niż u innych ssaków – oszczędza energię w ubogych środowiskach.
Elektrolokacja: Elektrowyczuwalniki w dziobie wykrywają małe pola elektryczne w wodzie.
Efektywne poszukiwanie: Technika „bottom-sweeping” – metą dzioba po dnie, wykrywając ofiary pod osadem.
Te adaptacje czynią kaczornosa jedną z najbardziej wyjątkowych i starych gatunków ssaków.