Zachęcanie osady na Wielkich Płaskowyżach
Timber Culture Act z 1873 roku (nie 1877) to ustawa USA mająca na celu zachęcenie osady i rolnictwa na Wielkich Płaskowyżach. Oferowała 160 akrów ziemi osownikom, którzy posadzą 40 akrów drzew.
Kluczowe punkty:
- Cel: Promować sadzenie drzew na suchych, bezdrzewnych Wielkich Płaskowyżach. Wierzono, że drzewa zapobiegają erozji gleby, dają schronienie bydłu, poprawiają klimat.
- Wymagania: Aby zdobyć ziemię, osadnicy musieli posadzić min. 40 akrów drzew w 4 lata, uprawiać min. 1/4 ziemi, zamieszkać i uspokoić grunt na min. 5 lat.
- Skutki: Umiarkowany sukces w sadzeniu drzew, choć wielu nie dotrzymało wymogów z powodu surowych warunków i braku zasobów. Przyczyniło się do rozszerzenia rolnictwa, ale grunty nie nadawały się do uprawy – akt miał udział w Dust Bowl (Pyle Powietrznej) lat 30. XX w. Uchwalony w 1891, choć założył fundamenty późniejszych inicjatyw leśnych.
Ważne: Timber Culture Act to złożusta ustawa z plusami i minusami. Promowała sadzenie drzew i osadnictwo na Zachodzie, ale przyczyniła się do eksploatacji zasobów naturalnych i wypędzenia ludności tubylczej.