Historia rasy
Welsh Coby (Section D) – największe z 4 rodzimych ras Walii. Pochodzą z XV w., skrzyżowanie koni hiszpańskich z walskim pony górskim → większe zwierzędo do pracy rolnej i wozowej. Dziś cenione za siłę, wygląd, łagodny temperament. Doskonałe pod jeźdźca i w zaprzęg, doskonale skaczą.
Zalety jako konie górskie
- Bliskie pokrewieństwo z walskim pony górskim → duży udział krwi rodzimiej = wytrzymałość, żywność na małym pożywieniu.
- Małe w porównaniu do pełnokrwistych/warmblood, ale bardzo silne względem wielkości – idealne dla pasterzy na górach, praca wymagająca siły i pewności kopyta.
- Długa, gęsta grzywa i ogon, "piórka" (feathers) na piętach/dołach nóg. Zima: gruba sierść – ochrona przed ekstremalną pogodą.
Wady
- Większe od walskiego pony górskiego. Pony: mniejsze kopyta = większa pewność, mniejsze zapotrzebowanie pokarmowe.
- Coby zawsze domestykowane, nigdy nie żyły dziko. Mimo twardego kona – nie przystosowane do ekstremalnego przetrwania jak pony górskie.
Standard rasy
- Min. 132 cm (13,2 ręki), bez górnego limitu, średnio do 152 cm (15,2 ręki). 1 ręka = 10,16 cm.
- Mięśniste, szeroka potężna klatka, pełny grzywa szyi.
- Głowa mała, profil "dished" (wnętrze) po arabskich przodkach.
- Kolory: wszystkie poza piebald/skewbald (białe z czarnymi/brązowymi plamami). Najczęstsze: czarny, baý.