Choroba Cushinga u koni – co warto wiedzieć?
Choroba Cushinga (hiperadrenokortycyzm) to zaburzenie endokrynne często występujące u starszych koni. Może dotyczyć każdej rasy, ale częściej diagnozuje się ją u koni rasy Morgan i poniów. Przyczyną jest łagodny guzkowozawist na przysadce lub martwica komórek nerwowych w podwzgórzu. Najbardziej widoczne objawy to: szorstka, nadmiernie rosnąca sierść, utrata wagi przy jednoczesnym "brzuchu piwowarskim", wzmożone pocenie i pragnienie. Choroba obniża odporność i powoduje miękką mięśni.
Diagnoza jest trudna, a choroba nieuleczalna – można ją jednak kontrolować. Poniżej opisano procedurę testowania.
Test hamowania deksametazoną (DST) – najczęstsza metoda
- Pobranie krwi do badania bazowego. Weterynarz pobiera próbkę krwi, aby porównać poziom kortyzolu w drugiej próbce.
- Wstrzyknięcie deksametazonu do mięśnia. U zdrowych koni deksametazon działa na przysadkę, hamując produkcję kortyzolu. U większości koni z chorobą Cushinga przysadka nie reaguje na deksametazon i poziom kortyzolu nie spada – informuje Penn State University.
- Ponowne pobranie krwi po 20 godzinach. Obie próbki trafiają do laboratorium. Obniżony poziom kortyzolu świadczy o prawidłowym działaniu przysadki; brak zmiany może potwierdzić chorobę Cushinga.
Test DST jest najczęstszym i najbardziej wiarygodnym, ale niesie ryzyko fałszywie dodatnich wyników (Washington State University). Wymaga dwóch wizyt weterynarza.
Inne testy
Dodatkowe metody to test reakcji na TRH (również oceniający kortyzol) oraz test z domperydonem. Mogą być droższe, bo wymagają dodatkowych wizyt weterynarza. Decyzję o wyborze testu podejmuje weterynarz po ocenie stanu pacjenta.