Karł Łysy panował nad Francją Zachodnią w latach 843–877 i odegrał kluczową rolę w rozpadzie Imperium Karolińskiego po śmierci ojca, Karola Wielkiego. Jego panowanie ukształtowało polityczną mapę średniowiecznej Europy.
Traktat z Verdun w 843 r. formalnie podzielił imperium między Karła i jego braci, tworząc Francję Zachodnią, Francję Wschodnią i Francję Środkową. Ten podział ułożył fundamenty oddzielnych tożsamości przyszłych Francji i Niemiec. Przez całe panowanie Karl bronił swoich ziem przed buntami wewnętrznymi i zagrożeniami zewnętrznymi, w tym najazdami Wikingów i Muzułman, a także nawigował skomplikowanymi sojuszami i konfliktami rodzinnymi.
Jako mecenas karolińskiego renesansu, Karl wspierał naukę, sztukę i iluminowane rękopisy. Jego śmierć w 877 r. i nastąpienieLudwika Żądego oznaczyły krytyczne przejście, gdy Imperium Karolińskie rozpadło się na nowe królestwa i dynamikę władzy, które wpłynęły na Europę przez wieki.