Indianie byli wybitnymi jeźdźcami, którzy stosowali zupełnie inne podejście do koni niż Europejczycy. Nie używali tych samych uzdewek ani siodeł, ani nie zamykali koni. Zamiast tego traktowali konie jak rodzinę i żyli z nimi. Ta fundamentalna różnica w relacji ukazała się w ich sposobie łamienia koni pod siodło. Te zasady szkolenia zyskują dzisiaj coraz większą popularność.
Praca gruntowa
Indianie żyli w społeczeństwach nomadzkich, które regularnie pakowały całe osady i przenosiły je w inne miejsca. Konie, które trzymali, nigdy nie żyły w stajniach ani ogrodzonych paddokach, tylko pasły luźno obok obozów. To pokazuje główną technikę treningową Indian: sprawiali, by konie myślały, że są częścią stada Indian. Konie chciały zostać z Indianami, bo chciały być w stadzie.
Indianie osiągali to, mówiąc język konia. Obchodzili się z kucykami i młodymi koniami przez całe ich życie, budując relację. Gdy obsługiwali konie, robią to by pogłębić przyjaźń i szacunek, a nie tylko by pojechać lub żeby koń ciągnął ładunek. To połączenie szacunku i ochrony przed drapieżnikami sprawiło, że koń widział Indian jako część swojej rodziny. Te codzienne interakcje jako członkowie rodziny sprawiły, że konie z kolei szanowały Indian i widzieli ich jako liderów.
Jazda
Gdy nadchodził czas jazdy, było to prosty krok – wsiadanie na grzbiet konia bez większego hałasu. Koń był tak przyzwyczajony do obsługi i ufał ludziom w swoim życiu, że ktoś na jego grzbiecie nie budził pytania. Młody koń często był jeżdżony w grupie starszych koni, by nauczyć go sterowania i kontroli. Znowu wykorzystywano naturalny instynkt stadny konia, by naugo go akceptacji jazdy.
Indianie mocno polegali na koniach do transportu i dbały o ich zdrowie i dobrostan. Nie przepracowywali koni, bo nie chcieli ich kontuzjować i stracić użyteczności. Ta troska o dobrostan koni sprawiała, że były chętne do pracy. Indianie często mieli wiele koni i rotowali je, by każdy był wypoczęty.