Wielkie rekiny białe (Carcharodon carcharias) są fizycznie zdolne do polowania na wielkie morskie męduze (Architeuthis dux). Choć bezpośrednich obserwacji takich spotkań jest mało, kilka linii dowodów sugeruje, że wielkie białe polują i zjadają te tajemnicze głębokowodne cefalopody.
Dowody na polowanie
Zawartość żołądków: Badania żołądków wielkich rekinów białych wykazały resztki wielkich morskich męduz, w tym dzioby i touchacze – bezpośredni dowód na spożycie.
Ślady ugryzień: Odzyskanie egzemplarzy wielkich morskich męduz czasem ujawnia ślady ugryzień zgodne z zębami wielkiego rekina białego, wskazujące na ataki i zabijanie.
Telemetria satelitarna: Badania telemetryczne pokazują, że wielkie rekiny białe potrafią nurkować do głębokości zamieszkiwanych przez wielkie morskie męduze, zwiększając prawdopodobieństwo spotkań.
Zachowanie drapieżne: Jako drapieżniki szczytowe wielkie białe regularnie polują na duże zwierzęta morskie – foki, lwy morskie, ryby – co demonstruje zdolność do pokonania wielkiej morskiej mędzy.
Mimo tej zdolności spotkania są pewnie rzadkie, bo wielkie morskie męduze żyją w odległych głębinach. Konkurencja od innych drapieżników, zwłaszcza kaszalotów, może też ograniczać okazje. Potrzebne dalsze badania, by wyjaśnić relację ekologiczną tych dwóch oceanicznych gigantów.