Amerykański węgorz (Anguilla rostrata) dobrze radzi sobie w siedliskach od rzek i strumieni słodkich po ujścia przybrzeżne i ocean otwarty. Jego adaptacje to:
Wydłużone ciało: Kształt węży pozwala na doskonałą manewrowalność w wąskich wodach, roślinności i prądach. Węgorze potrafią pływać do przodu i do tyłu.
Styl życia amfibiotyczny: Przemieszczają się między wodą słodką i słoną w cyklu życia, dostosowując fizjologię do różnych słoności.
Osmoregulacja: Specjalizowane pompy jonowe i komórki chlorowe w dziobach regulują bilans wody i soli w zmiennych środowiskach.
Oddychanie: Oprócz dziób, amerykańskie węgorze potrafią używać ustrukturyzowanego narządu oddechowego do pobierania tlenu z powietrza na krótko podczas migracji lub gdy zostają na suchu.
Żerowanie: Jedzą małe ryby, skorupiaki, owady, bezkręgowce, używając ostrych zębów i stylu polowania z zasadzki.
Migracja rozrodcza: Dorosłe pokonują tysiące km do Morza Sargassowego by tarłać, nawigując prądami i przeszkodami z niezwykłą determinacją.
Leptocephalie i węgorzata szklane: Nawodnione jaja wykluwają się w przejrzyste, liściaste larwy zwane leptocephaliami, które dryfują prądami ok. rok przed transformacją w węgorzata szklane i wejściem do wód przybrzeżnych i słodkich.
Te adaptacje czynią amerykańskiego węgorza jednym z najbardziej odpornych i szeroko rozrzutnych gatunków ryb.