Plankton jest niezwykle wrażliwy na polowanie, bo jest mały i wolny. Nie ma konkretnego miejsca do „ucieczki”, ale posiada szereg strategii unikania bycia zjedzonym:
1. Migracja pionowa: Wiele form planktonu, zwłaszcza zooplanktonu, migruje pionowo w stolicy wodnej. W dzień zostają głębiej, gdzie jest ciemniej i drapieżnicy trudniej je znaleźć. W nocy wypływają na powierzchnię, by jeść fitoplankton.
2. Ukrywanie się w strukturach: Niektóre formy planktonu szukają schronienia w miejscach jak lasy morskie traw, łąki morskie czy rafy koralowe. Te struktury dają schronienie przed drapieżnikami i miejsca do schowania.
3. Przezroczystość i kamuflaż: Niektóre formy planktonu są przezroczyste lub mają kamuflaż, co sprawia, że trudniej je dostrzec.
4. Bioluminescencja: Niektóre formy planktonu wytwarzają własne światło (bioluminescencja), co może albo przyciągać ofiary, albo dezorientować drapieżników, dając szansę na ucieczkę.
5. Mechanizmy obronne: Niektóre formy planktonu mają ostrza, komórki jadowe lub toksyny, czyniąc je nieprzyjemnymi lub niebezpiecznymi dla drapieżników.
6. Duże liczby i szybkie rozmnażanie: Organizmy planktoniczne rozmnażają się błyskawicznie, więc nawet jeśli część zostanie zjedzona, populacja szybko się odbudowuje.
7. Czas i lokalizacja: Niektóre gatunki planktonu mogą tarłać się w określonych porach roku lub miejscach, gdzie drapieżników jest mniej lub są mniej aktywni.
To tylko niektóre strategie, jakie plankton stosuje, by nie zostać zjedzonym. Konkretne metody zależą od gatunku i środowiska, w którym żyje.