Węgorze posiadają unikalne adaptacje fizjologiczne do przetwarzania tlenu. Oto kluczowe aspekty:
1. Skrzela
Podobnie jak inne ryby, węgorze głównie używają skrzeli do oddychania. Węgorze mają wyspecjalizowane struktury skrzeli, pozwalające im efektywnie wyciskać tlen z wody. Ich skrzela składają się z cienkich włókien, które zwiększają powierzchnię dostępną do wymiany gazowej.
2. Narządy oddechowe dodatkowe
Węgorze mają dodatkowe narządy oddechowe poza skrzelami, umożliwiające przetwarzanie tlenu w środowiskach ubogotlenowych lub na suchu przez krótkie okresy:
- Nadrzędzkowe narząd (Suprabranchial Organ): Znajduje się nad skrzelami, to woreczkowata struktura wyłożona tkanką oddechową, uzupełniająca pobieranie tlenu.
- Skóra: Węgorze mają silnie naczynkowaną skórę z licznymi naczynkami blisko powierzchni, ułatwiającą oddychanie skórne.
- Oddychanie powietrzem: Niektóre gatunki węgorzy wyewoluowały zdolność do oddychania powietrzem za pomocą zmodyfikowanych pęcherzyków płynowych lub innych struktur oddechowych działających jak płuca.
3. Krążenie krwi
Węgorze mają wyspecjalizowane układy krążenia, które efektywnie transportują tlen po całym ciele. Ich serca składają się z czterech komór, co pozwala na separację skrwienionej i nieskrwienionej krwi, co pomaga dostarczać tlen do tkanek i narządów.
4. Adaptacje do środowisk ubogich w tlen
Węgorze potrafią przetrwać w szerokim zakresie stężeń tlenu. Niektóre gatunki tolerują niskie poziomy tlenu, redukując tempo metabolizmu, oszczędzając energię i przełączając się na oddychanie beztlenowe, gdy to konieczne.
Te adaptacje łącznie pozwalają węgorzom Blühen w zróżnicowanych środowiskach wodnych, w tym w rzekach, jeziorach, estuariach i czasem na lądzie.