Łosoś koho alański (Alaskan Coho) to małe srebrne łosose, główne źródło dochodu dla alańskich wędkarzy. Średni kaho waży ok. 3,6 kg (8 funtów) i dorasta do < 60 cm (2 stopy). Koho alański nie ogranicza się do Alaski – gatunki koho występują w Pacyfiku Północno-Zachodnim, aż po Hokkaido (Japonia), a nawyki migracyjne typowe dla łososi.
Nawyki nerestowe
Koho alański, jak wszystkie łosose, nerestuje w brzegach rzek i strumieniach przybrzeżnych. Słyną z pokonywania ogromnych dystansów – až 3200 km (2000 mil) od morza do wnętrza lądu by nerestować. Młodzie koho żyje ok. rok w strumieniach z roślinnością nachyloną nad wodą (jej pokarm) – ten obszar bronią agresywnie. Przy nerestowaniu zmieniają kolorystykę: z srebrnej na głęboką czerwień na bokach, zielono-czarne na grzbiecie.
Wzorce migracji
Koho alański migruje do oceanu po roku w brzegach rzek/strumieni; zostaje w ujściu rzeki kilka miesięcy przed wędrówką do oceanu. W oceanie spędza 2–3 lata. Pozostaje blisko miejsc nerestowych lub wędruje daleko. Zazwyczaj płynie przeciwnie do ruchu wskazówek zegara wzdłuż północnego Pacyfiku i migruje na północ do Morza Beringowego, gdy temperatury wody rosną latem.
Smoltowanie (smolting)
Łosose muszą fizjologicznie dojrzeć przed migracją – inaczej zginą. Ten proces to smoltowanie: fizjologiczne dojrzewanie młodych łososi do formy wędrującej. Koho alański zazwyczaj gromadzi się w małe stada (schools) podczas smoltowania i migruje do oceanu wokół połowy/przed połową maja. Ale koho alański zostaje blisko rodzinnych strumieni, spędzając ostatnie miesiące tam przed wyjściem do morza po osiągnięciu dojrzałości.
Okres fry (larwowy)
Nawyki fry koho alańskiego typowe dla łososi. Rozwijając się, fry płynie do szybszych, niebezpieczniejszych rzek/strumieni w poszukiwaniu pokarmu – to "okres fry". Preferują strumienie z dużymi kłódkami, kamieniami, krzakami. Koho alański nerestuje raz w życiu i zazwyczaj wraca do rodzimiego strumienia, gdzie umiera.