Głodny kalmar – bezlitosny, wysoce skuteczny drapieżnik. Mięśniowe ramiona pokryte ssakami: najpierw chwyt, potem owijanie ofiary. Dziób kroi pokarm przed połykaniem. Pomaga radula – język z ząbkowanym pasmem, działający jak tarta.
Różnice indywidualne
Sposób żerowania i wybór ofiary zależą od stadia rozwoju. Im starszy/ większy, tym częściej i większe ofiary. Dieta: ryby, skorupiaki, inne kalmary. Ok. 300 gatunków w 25 rodzinach → duże zróżnicowanie. Większość do 60 cm, wielkie kalmary do 15 m.
Kalmar czerwony (Ommastrephes bartramii)
Jedyny ommastrephid o zasięgu globalnym (wody umiarkowane i subtropicalne). Największy komercyjnie eksploatowany. Badania z Argentyny: głównie ryby (najczęściej laternowce), potem kanibalizm.
Kalmar lotny europejski (Todarodes sagittatus)
Badania z Hiszpanii (Balearic): 58 gatunków ryb i skorupiaków. Kanibalizm powszechny (kalmary 2. wybór). Dieta zmienia się z wiekiem: młode – ryby, dorosłe – skorupiaki.
Kalmar żyłkowaty (Loligo forbesi)
Komercyjnie ważny, Wschodni Atlantyk i Morze Śródziemne. Badania z Irlandii (zawartość żołądków): ryby 73,7%, skorupiaki 26,4%, inne kalmary 7,5%. Rozmiar decyduje: małe – skorupiaki, duże – merluz, dorsz, inne kalmary.
Kalmar krótkopłetwy (Illex illecebrosus)
Badania Newfoundland (20 lat): głównie ryby i skorupiaki, kanibalizm (duże samice jedzą małe). Najmniejsze i największe – preferują inne kalmary. Średnie – ryby i skorupiaki. Ulubione ryby: młode dorsze, rybki czerwone, śledzie, makrele, śledzie, haddock, skorpioniki.